best-seler

greenpeace alarmuje - Shell chce wiercić!

2012-02-24T12:06:00.000+01:00

Misie polarne zagrożone :(

zimowe ptakoliczenie_cd.

2012-02-17T23:08:00.000+01:00

Ten dzięcioł nie został policzony ;) w trakcie akcji

Akcja zimowego liczenia ptaków została już podsumowana, a OTOP poinformował o wynikach. W skrócie - bardzo dużo kaczek krzyżówek, zatrważająco mało wróbli.
Wróbel, jeden z najbliższych człowiekowi gatunków, trzymający się osiedli ludzkich, skumplowany z nami, jest w odwrocie. Myślę o tym z niepokojem, obserwując mazurki kręcące się wokół budki...

psy w Różanie ratuje Stowarzyszenie "Niczyje"

2012-02-06T09:22:00.000+01:00

Po śmierci dotychczasowego opiekuna w Różanie (Różan, powiat Maków Mazowiecki) na mrozie zostało 30 chorych, głodnych psów. Ratuje je Stowarzyszenie na rzecz Bezpańskich Zwierząt "Niczyje". Każda pomoc potrzebna i wskazana...

Dama

2012-02-01T22:51:00.000+01:00

Ma na imię Dama, około 7 lat i czeka na dom... Teraz jest bezpieczna i nie jest głodna, ale jej smutne oczy mówią wiele o odrzuconym przywiązaniu i potrzebie miłości.

wrona...

2012-01-31T12:13:00.000+01:00

Wrony są niesamowicie inteligentne, w końcu to krukowate... Dowody na to mam na co dzień, kiedy widzę, jak droczą się z psem, prowokując go bezczelnie i z widoczną radością. Ta wrona, którą sfilmowano, też odkryła jedną z radosnych życiowych czynności:
http://www.care2.com/causes/snowtubing-crow-video.html

ptaki policzone

2012-01-31T10:31:00.001+01:00

Niewprawny, bo niewprawny obserwator, ale istotne są determinacja i zaangażowanie. Ptaki, w ramach akcji OTOP-u, zostały policzone. Przylatujących do rozbudowanego karmnika na słonecznik nie sposób było liczyć, bo z okna nie widać, a wystawać na mrozie i obserwować z daleka nie za bardzo się chciało, za to spacerując, dało się ogarnąć wzrokiem przestrzeń między mostami na kanale Odry. Krzyżówek żerujących na niezamarzniętych fragmentach chyba nie da się policzyć dokładnie... Wprawne oko liczy dziesiątkami, chyba... Niewprawne "na oko" ;)) Krzyżówek było więc około półtora tysiąca, śmieszek około trzystu, wron pewnie ze czterdzieści. Najłatwiej poszło z nurogęsiami, które mocno wyróżniały się wśród kaczek. Zdaje się, że nie było ich więcej niż trzy sztuki. Wśród tego krzykliwego towarzystwa czaiły się też trzy czaple siwe, jakieś takie niekompatybilne, zagubione w zimowym krajobrazie.

zimowe ptakoliczenie!

2012-01-25T16:15:00.002+01:00

Już w najbliższy weekend OTOP zaprasza do Zimowego Ptakoliczenia!
"Indywidualnie, w gronie rodziny lub znajomych albo przez uczestnictwo w jednej z wycieczek organizowanych przez wolontariuszy OTOP. Poświęć przynajmniej godzinę na policzenie ptaków w ogrodzie, na podwórku albo w parku. Zarejestruj wyniki na www.awibaza.pl lub przekaż je do OTOP na karcie obserwacji"!

pierniki_cd._czyli dzieci lubią ciasteczka

2012-01-17T15:58:00.000+01:00

Tur pieczenia pierników w grudniu ubiegłego roku było naprawdę wiele. W jednej z piernikowych sesji (czynny) udział wzięła mała Iza...

Wyjąwszy urodę...

i fotogeniczność małej kucharki...

zachwyciły nas jej entuzjazm i profesjonalizm

Iza (wielka radość Sylwii i Piotra) bez zastanowienia wybierała tylko świąteczne foremki, dyskwalifikując zajączki (bo podejrzanie wielkanocne), rybki (bo niby czemu) i dzwoneczki (z którymi miała inne skojarzenia). Była na tyle asertywna i przekonująca, że wywalczyła upieczenie duuuuużego bałwanka (który przez dorosłych został zdyskwalifikowany jako zbyt ciastożerny) :)

drugie_życie werandy_cd.

2012-01-08T22:51:00.002+01:00

Stare drzwi w pierwotnej wersji były podwójne. Straszny bywał ambaras z otwieraniem pierwszych, a potem drugich skrzydeł. Zostawiliśmy więc tylko wewnętrzne, skrzypiące...

Słoiki w chłodzie mają się nie gorzej od kaktusów i rozmarynów

Stare, sypiące się gliniane doniczki z rozmarynami mają ten sam urok co liszajowate mury. Niby brzydkie, a tymczasem ulegające naturalnemu rozkładowi w przeciwieństwie do "wiecznych" plastików

drugie życie werandy

2012-01-08T22:23:00.002+01:00

Ta weranda była kiedyś balkonem. Miała podłogę z lastriko z mocnym spadem i odpływem. Z czasów, gdy ją zabudowano, zostały wielokrotnie dzielone okna z pojedynczymi szybami. Niespecjalnie chroniły przed mrozem. Zimą do podłogi przymarzało wszystko, co się na niej zostawiło

Pierwszą inwestycją była wymiana okien. Od razu zrobiło się cieplej, temperatura idealna do zimowania dla roślin. Na werandzie zamieszkały ogrodowe kaktusy, fuksja, mirt i rozmaryny, z czasem pojawiły się wczesnowiosenne hiacynty. Kolejne inwestycje pozwoliły zrobić z werandy nie tylko zimowe mieszkanie dla roślin, ale i świąteczną lodówkę, idealne miejsce na wielkogabarytowe produkty, warzywa i przetwory. Gdyby zdjąć stare, balkonowe drzwi, zamontować grzejnik, weranda mogłaby stać się naturalnym przedłużeniem kuchni. Tym sposobem straciłaby jednak zupełnie swoje funkcje i przestała być jednym z najbardziej romantyczno-rustykalnych miejsc w mieszkaniu. A kaktusy i rozmaryny nie miałyby gdzie zimować...

Ten kaktus ma za sobą pierwsze lato w ogrodzie i pierwszą zimę w pomieszczeniu bez grzejników. Tak mu się spodobało, że z przygaszonej rośliny zmienił się w błyszczącą

Renifery są tu tylko na chwilę... To fragment kalendarza adwentowego

święta i już po

2012-01-08T21:12:00.001+01:00

W jodłowo-świerkowym wianku oprócz zeszłorocznych pierników miały znaleźć się prawdziwe jabłka i prawdziwe owoce dzikiej róży. Ich miejsce w pośpiechu zajęły plastikowe odpowiedniki, więc to już nie do końca prawdziwy wianek. Może za rok uda się odpowiednio wcześnie przygotować szyszki, orzechy i owoce

Przywiązanie dyni do wiklinowego wianka nie było łatwe, ale pozwoliło połączyć elementy z różnych tradycji - dynię listopadowo-hallowynową z sierpniowym krwawnikiem z Zielonych Świątek

wspomnienie jesieni...

2012-01-07T00:02:00.002+01:00

Jest styczeń, a my skonsumowaliśmy dopiero jedną dynię, druga mieszka na werandzie i czeka na swoją kolej

pierniki_11_wielkie preparacje

2012-01-06T12:53:00.001+01:00

Wśród choinek, dzwonków i gwiazdek znalazło się miejsce dla łosia. Z łosiem mamy tylko jeden problem, jest duuuży i trudno go zjeść ;)

Czas przystąpić do lukrowania...

Koncepcji stopnia gotowości lukru jest zawsze kilka. Jedni wolą mocno lejący, z powodu większej plastyczności strugi, inni bardziej gęsty, niespływający tak łatwo z pierników

Jeden pojemnik, kilka łyżek. I zdrowa rywalizacja...

Efekty rywalizacji plastycznej

Ilość i jakość czasem idą w parze

Wśród urodziwych pierników znalazło się miejsce dla ubogich maślanych ciasteczek. One nie musiały leżakować i nie potrzebowały lukru, właśnie dlatego szybko znikały w trakcie pracy :)

pierniki 2011

2011-12-31T23:58:00.001+01:00

Świeżo upieczone, równe i błyszczące

W oczekiwaniu na włożenie do piekarnika, pachnące kardamonem, imbirem, cynamonem i kawą

życzenia noworoczne, prozwierzęco-roślinne

2011-12-30T15:48:00.001+01:00

W 2012 roku życzę sobie (i innym):
- choinek świątecznych TYLKO w doniczkach, które pomieszczą ich niezniszczone korzenie
- karpi, pstrągów i dorszy z nieprzełowionych ławic, czystych potoków i głębokich stawów, oddających życie w humanitarnych warunkach
- świata bez wszechobecnych murów i siatek, z bezpiecznymi korytarzami komunikacyjnymi dla jeży
- domów dla oknówek, ciepłych stodół z tłustymi muchami dla dymówek
- wież kościelnych dla jerzyków i sów
- dużo rdestu ptasiego dla mazurków
- więcej puszczy w Białowieży
- więcej ryb w Wiśle
- szczęśliwych rysi, zdrowych łosi, kropkowanych biedronek, najedzonych pszczół
- bezpiecznych sikorkowych budek
- i nowych domów dla porzuconych psów

Wszystkim naszym roślinnym i zwierzęcym przyjaciołom - oby nie tylko w naszych ogrodach było wam bezpiecznie, zdrowo i szczęśliwie. Rozmnażajcie się i zazwierzęcajcie ziemię...

"modna patologia"

2011-12-13T16:09:00.000+01:00

Napisał ks. Rogowski w jednym z felietonów o "modnej patologii", zaliczając ją chyba w poczet grzechów, choć nie głównych... - "Psycholuby to ludzie, którzy bardziej cenią i kochają psy niż człowieka. Oczywiście jest to objaw społecznej patologii, jeżeli rzeczywiście tak jest".
Patologia, mocne słowo. Jeżeli wziąć pod uwagę taką okoliczność, że psy raczej nie kradną (wyjąwszy może kiełbasę ze stołu), nie zdradzają (a regularnie są zdradzane), nie mordują (chyba że zostaną do tego przyuczone przez CZŁOWIEKA), nie porzucają (za to regularnie bywają porzucane) itd. Biorąc więc pod uwagę te okoliczności, należałoby powiedzieć - oby więcej takich patologii jak miłość nadmierna człowieka do psa (o ile w ogóle w przypadku miłości można mówić o nadmiarze...).

Patologicznie kochane zwierzęta...

Muminki nowe, niezimowe

2011-12-08T15:08:00.001+01:00

Książeczka cieniutka, historyjka krótka, nie tyle do czytania co do oglądania. Przepiękna szata graficzna. I pomyśleć, że to pierwsze polskie wydanie.

nakarm psa z tablica.pl do 19 grudnia

2011-12-08T14:27:00.001+01:00

tylko do 19 grudnia... tylko i aż worek karmy do wyklikania... a psie paszcze wołają z fotek - "zabierz mnie"...

newsy z OTOP-u

2011-11-25T16:11:00.000+01:00

Wstrzymano odstrzał krukowatych, między innymi dzięki działaniom OTOP-u. Lobby myśliwskie na pewno jest rozczarowane. Mogliby postrzelać sobie w majestacie prawa i rzekomo w imię zwiększenia populacji kuropatwy i zająca. Wiadomość radosna, ale nie uspokajająca. W umysłach, w których ulągł się tak absurdalny pomysł, może się jeszcze narodzić wszystko...

rozplenica japońska

2011-11-14T01:07:00.001+01:00

Wędrowała po ogrodzie aż 7 lat, wreszcie znalazła swoje miejsce, blisko studni. Nie lubi suszy, potrzebowała wody, żeby wreszcie rozkwitnąć.

addio pomidory...

2011-11-14T00:30:00.001+01:00

"Minął sierpień, minął wrzesień, znów październik i
ta jesień rozpostarła melancholii mglisty woal.
Nie żałuję letnich dzionków, róż, poziomek i skowronków
Lecz jednego, jedynego jest mi żal"...

PS

Pomidory w minionym sezonie uznaliśmy za wyjątkowo nieudane. Fotogeniczne, urodziwe, owszem, ale niesmaczne. Odmiana krakowska miała tak twardą i ciasno spasowaną skórę, że ani długie dojrzewanie ani wrzątek nie pomagały w jej usuwaniu. W 2012 stawiamy na malinówki...

lato w butelki rozlane

2011-11-13T23:56:00.000+01:00

"Lato w butelki rozlane,
Na półkach słodem się burzy.
Zaraz korki wysadzi,
Już nie wytrzyma dłużej"
Dziś lato wylało się ze słoika na patelnię w postaci przecieru pomidorowego i maziai pomidorowo-cukiniowej. Z pieczarkami i cebulą wystąpiło w roli sosu do makaronu. W listopadzie przychodzi czas na otwieranie słoików tak pieczołowicie zamykanych latem, komponowanych na regałach spiżarnianych. Słoików nie powinno się chowac przed światem w piwnicy ani pozwalac im się zakurzyc. Mają tyle kolorów, z powodzeniem ozdobią kuchnię.

recykling daje owoce

2011-09-07T10:08:00.001+02:00

Kwiaty za elektrograty, recykling daje owoce - akcje ze wszech miar pożyteczne, potrzebne, przynoszące efekty, rzecz w tym, że na razie efekty mizerne. Rzeczywistość skrzeczy. Obrazek z mojego osiedla... Dobiliśmy się, uprosiliśmy pojemnik na makulaturę. Mieliśmy dotąd tylko na plastik i dwa rodzaje szkła. No więc jest, pojawił się się wreszcie. Pojemnik jest niebieski z białym napisem i kompletnie bezmyślnie skonstruowany, z niewielkim otworem, przez który nie przejdzie większość kartonów. Chyba że przyjdzie się z nożem i na bieżąco będzie je ciąć przed wrzuceniem... No dobrze, nieważne, pojemnik jest. Któregoś wieczoru widzę dziadka, który przez niewygodny otwór pojemnika na makulaturę wciska do środka... gałęzie i trawę wyniesione z pobliskiego ogródka. Ślepy lub analfabeta? Jedno i drugie mało prawdopodobne. Obok ma do dyspozycji trzy wielkie zielone kontenery na zwykłe śmieci, do których można wrzucać pozostałości z ogródkowych porządków. Wciśnięcie gałęzi do mniejszego, i w dodatku tylko z małym otworem, pojemnika na makulaturę jest dużo trudniejsze! Niewygodne, wymagające wysiłku. A jednak... I cóż zrobić? Chyba tylko edukować, edukować, raz jeszcze edukować tych, którzy są jeszcze reformowalni.

szpaler

2011-08-25T16:30:00.000+02:00

Najfajniejszy w letnio bujnym ogrodzie jest szpaler. Szpaler słonecznikowy, szpaler krwawnikowy, szpaler bazyliowy, szpaler stojących na baczność porów i szpaler różnokształtnych dyniowatych. Byle bujnie, byle jedne na drugich, gęsto. A jak jeszcze taki szpaler słonecznikowy zamyka się nad głową, to już prawie jak w dżungli i człowiek czuje, że ogród wybujał.

Ta bazylia połączyła się w swoim bujnym szpalerze z cząbrem. Ciepło jej było, więc wyrosła

Porów miało być piętnaście, ale liczba się podwoiła i wyszedł szpaler. Taki porowy szpaler antyturkuciowy, gdyby przypadkiem turkuć podjadek zjadł więcej sadzonek. Zostawił wszystkie...

pożegnanie z latem

2011-08-25T10:51:00.000+02:00

Bujność letnia przeszła już do historii. Drzewa zrzucają pierwsze liście, róże weszły co prawda w drugą fazę kwitnienia, ale z surfiniami i lobelią trzeba się było pożegnać. Nadchodzi czas wrzosów i chryzantem, astrów i ozdobnej kapusty, czas niezniszczalnych rudbekii i nieskończenie odpornych aksamitek.

W tym roku lobelie i surfinie pojawiły się w skrzynkach dzięki akcji "kwiaty za elektrograty". Nie dość, że można było pozbyć się z domu zepsutych sprzętów, to jeszcze przyszło wybrać z półek aż 30 sztuk sadzonek. Cudowne przeżycie...

Pelargonia angielska nie spełniła pokładanych w niej nadziei. Mimo intensywnego nawożenia dość szybko zakończyła kwitnienie i skupiła się na produkcji liści. Teraz jest potężnym krzaczkiem, ale nie ma kwiatów...

Hortensja zmarzła tej zimy, kwiaty wyprodukowała znacznie mniejsze, liście drobniejsze. Nie przypominała swoich koleżanek ze strefy śródziemnomorskiej...

O takich hortensjach mogę na razie jedynie pomarzyć lub bardzo się postarać. Te wyrosły w toskańskiej Pienzy. Bujność godna pozazdroszczenia

wiejski kącik cz. 2.

2011-08-24T15:38:00.002+02:00

W sielskim zakątku Wojtka jest też wiejska altanka, w której właściciel trzyma konewki i podręczny zestaw krzyżówek. Jego autorski pomysł przywiązania glinianych doniczek z petuniami za pomocą sznurka bardzo przypadł mi do gustu. Niewykluczone, że któregoś dnia odgapię... Czy urodziwego kopru użył do kiszenia swoich ogórków? Nie wiem, ale zapytam przy okazji.

Glicynia pnie się po altance w zaskakującym tempie

Hoja pomieszkuje tu oczywiście tylko latem

Portret petunii

Portret Sylwka

wiejski kącik w środku miasta

2011-08-24T00:04:00.004+02:00

Większość miejskich ogródków wygląda tak samo. Składają się z trawnika, rzędu iglaków obsypanych korą (prawie zawsze są to za gęsto posadzone, szczyrpakowate tuje), plastikowych mebelków i obowiązkowego grila. Ten zakątek urządził miłośnik sielskiego krajobrazu. Wykorzystał każdy centymetr niewielkiej przestrzeni, wprowadzając swojskie rośliny i klimaty. Okazał się miłośnikiem dzielżanów, irysów, róż, majtkoworóżowych floksów i białej odętki.

Pomidory późniejsze na pierwszym planie, w głębi wczesne...

I kto by pomyślał, że w środku miasta można wyhodować taką urodziwą paprykę

Drzewo mandarynkowe

Poletko pomidorowo-buraczane

Sylwek uśmiechnięty

Jeszcze nie do końca imponujący wielkością owoc mandarynki...

Miłośnikiem ogniście pomarańczowych aksamitek i rudbekii. Na minipoletkach wyrastających na środku trawnika zaprowadził pomidory, ogórki i paprykę. Między nimi sałatę. W tym wiejskim ogródku jest też kilka akcentów egzotycznych, do których należą imponującej wielkości drzewka mandarynkowe (na zimę oczywiście wnoszone do mieszkania, latem świetnie się czują w naszym klimacie). Największym ssakiem żyjącym w ogródku Wojtka jest Sylwek, który świetnie komponuje się między minigrządkami :)) I niczego nie niszczy...

Obleśne uniesienia

2011-07-06T16:16:00.000+02:00

"Zanurzeni w obfitości chwastów i ziół, delikatnych jak pajęczyna, płożących się roślin i splątanych pnączy, zrywamy oliwki z drzew. W wielkich ilościach opadają z gałęzi i znikają w grudach ziemi. Ukryte w poszyciu, po cichu gniją. Niewykorzystane owoce powracają do gleby, zostawiając po sobie tylko pestki".
Carol Drinkwater nie ma pojęcia o roślinach, nie musi, jest w końcu aktorką, a "Oliwkowa farma" ma traktować bardziej o jej romantycznych uniesieniach na prowansalskiej prowincji niż o uprawie gleby. Szkoda...
"Zbliżając się podjazdem, widzimy delikatne różowe kwiaty migdałowca, już blednące, po szczycie rozkwitu, a także, wszędzie wokół nas, wystrzelające z gałązek drzew zrzucających liście - fig, czereśni, śliwek, gruszek - świeże, lśniące kiełki w kolorze bambusowej zieleni oraz setki, dosłownie setki, kwitnących dzikich irysów, białych i fioletowych, obrastające terasy na każdym poziomie. [...] Wchłaniamy te widoki, eksplozje nieoczekiwanego koloru".
Brrr, co za nieznośne uniesienie. W dodatku uniesienie właścicielki farmy, która wynajęła tunezyjskiego robotnika, żeby wykarczował jej ogród ;/ Sama nawet nie pobrudziła sobie rąk. Nuuuuuuuuda. A w Polsce wiosną również kwitną dzikie irysy, intensywnie żółte, i kaczeńce... Na Prowansji chyba nie mają kaczeńców. I dlaczego wszyscy z góry zakładają, że na Prowansji jest ładniej? Okey, na pewno romantyczniej, skoro wszyscy od razu przeżywają tam uniesienia i natychmiast muszą pisać o tym książki ;/ Szkoda... pieniędzy na te wszystkie książki.

deszcz

2011-06-20T15:20:00.001+02:00

Niestety nie pada, a susza na Dolnym Śląsku przeokrutna. Różanecznik u sąsiadów dobitnie to pokazuje, smutno zwieszając listki. Po 15 latach od posadzenia pożółkły cyprys i jałowiec płożący, duże, silne rośliny, a jednak poddały się. Burze i krótkie a gwałtowne opady nie mogły im pomóc. Bo tak to już jest z deszczem, największym przyjacielem i największym wrogiem ogrodnika. Deszczu jest zawsze za mało albo za dużo, nigdy w sam raz. Satysfakcjonująca częstotliwość opadów to pojęcie nawet nie względne, lecz czysto abstrakcyjne. Czegoś takiego po prostu nie ma.
Dwa lata temu o tej samej porze wypatrywaliśmy słońca. Był wyjątkowo deszczowy czerwiec. Selery rosły jak szalone, ładnie szły w bulwy. Koper za to gnił na potęgę, rukola kładła się i pleśniała, lawenda kwitła zaledwie nędznie i prawie wcale nie pachniała, a z koszeniem trawy nie można było nadążyć. Dziś trawa wygląda jak wyliniały dywan z żółtymi plamami. Niepodlewany trawnik wysycha, barwinek zwija się i tylko krwawnik wystawia kwiaty do słońca, on suszy się nie boi.
Ale że dziś szczęśliwy dzień, nie będę narzekać zbyt długo na brak wody, skupię się raczej na aspektach pedagogicznych związanych z deszczem... Tak to już jest, że nigdy dość edukowania współpracowników, znajomych, sąsiadów, nawet tych, którzy mają ogródki. Bo nawet im trzeba czasem przypominać, że głęboka potrzeba deszczu nie dotyczy wyłącznie sałat i ogórków, lecz również drzew w sąsiednim lesie. Ogórki od biedy można podlać, zwłaszcza dysponując studnią. W lesie konewka nie wystarczy, chyba że Boża, z wielkiej chmury.

dlaczego entowie nie mogli być źli

2011-06-10T15:18:00.000+02:00

Przechadzam się po ogródkach i ogrodach, patrzę na zachodzące zmiany i zachodzę w głowę, jak to jest, że tyle starych drzew lub po prostu drzew zostaje wyciętych. Tym, czym martwię się dziś, Tolkien martwił się już 70 lat temu... Pewnie właśnie dlatego drzewa i pasterze drzew odgrywają tak kolosalną rolę w jego największej powieści.
Jak przypomina Michael W. Perry, autor "Klucza do Tolkiena" - "Niektóre z odrzuconych przez Tolkiena wątków są wręcz sprzeczne z duchem jego powieści. Na przykład autor początkowo planował, że Drzewiec i inni entowie będą złymi istotami, na podobieństwo Starej Wierzby w Starym Lesie. Po przyjęciu jakichś innych pisarskich przesłanek mogłoby to nawet mieć pewien sens. Wszystkie mówiące drzewa powinny nas nienawidzić - założyłby taki Tolkien, nastawiony na głoszenie skrajnej ekologicznej ideologii - bo jesteśmy okropnymi istotami, które je ścinają i palą"...

zemsta entów dosięgnie bezmyślnych

2011-06-02T16:04:00.002+02:00

Bogatka tydzień temu wyprowadziła dzieci wykarmione w solidnej dębowej budce. Za rok będzie musiała niestety szukać nowego miejsca. Stara jabłoń, na której umieściliśmy budkę, została ścięta. Ostał się jedynie kikut, po którym nasi lubiący porządek sąsiedzi puścili pnącza. Stara jabłoń nie rodziła już smacznych owoców, zrzucała liście i zacieniała stół biesiadny. Zdaje się, że bardzo ich denerwowała konieczność grabienia trawnika, począwszy od późnego lata. Dobrze, że choć pochwalili się planem ścięcia drzewa. Gdybyśmy nie uprosili przesunięcia dnia sądu, sikorki straciłyby cały lęg. Po prostu nie zauważyli, że budka jest zajęta, co więcej, nie do końca rozumieli, dlaczego nie można przeszkadzać ptakom, kiedy karmią, ścinając całą koronę drzewa.
Miałam nadzieję, że może uda się ich powstrzymać. Nic z tego. Stare drzewo zaburzało porządek ich obleśnie gołego, równego trawnika. Przy okazji wycięli też stary bez, który rokrocznie kwitł niezwykle obficie, a pachniał upojnie. Chyba też im coś zacieniał...
Drzew nie można niszczyć bezmyślnie. Zemsta Entów dosięgnie tych, którzy to robią. Ich trawnik, niepodlewany regularnie i wystawiony na ostre promienie słońca, będzie żółkł. Delikatne pnącza smagane wiatrem nie przetrzymają zimy, a w upalne dni siedzenie na ogródkowej patelni będzie nie do wytrzymania.

Sabina i odkrywana radość życia

2011-05-30T15:15:00.001+02:00

Sabina w "nowym życiu" odkrywa zaskakujące przyjemności. Swoją pierwszą zimę z nami spędziła, brykając w śniegu bez opamiętania. Zbliżające się lato, mamy nadzieję, spędzi w wodzie. Na razie trenujemy wchodzenie... O pływaniu pomyślimy później.
Żeby napić się wody, Sabina delikatnie opuszcza się po skarpie. Nie zbiega, właśnie opuszcza. Następnie powolutku zanurza łapy i pije, pod warunkiem, że woda się nie rusza. Jeśli płynie, nie zanurzy w niej nawet języka. Wczoraj po raz pierwszy w naszej wspólnej historii wbryknęła do wody po brzuch... A dokładniej rzecz biorąc, radośnie wbiegała za rzucanym patykiem do poziomu kolan, potem zwalniała i zanurzając się aż po brzuch, bardzo delikatnie sondowała grunt. Na sztywnych łapkach, zupełnie jakby poruszała się na szczudłach :) Następnie chwytała patyk i wynosiła go z wody, natychmiast otrzepując się niemal z obrzydzeniem. Niby już wie, że woda nie gryzie, ale nie ma do niej zaufania. Podejrzewamy, że Sabina spędzała życie w kojcu i nigdy nie widziała wody z bliska. Niespiesznie nadrabiamy więc zaległości.
PS
Piotruś, dziękujemy za zimową sesję :) Sabina okazała się bardzo fotogeniczna.

niebieskie fantazje

2011-05-15T23:12:00.003+02:00

Małe bratki w wielkiej donicy. Rozbielona niebieszczyzna w błękicie paryskim

Różowość z niebieszczyzną zawsze idzie w parze

Zestaw wczesnowiosenny. Sprawdza się, gdy nie jest jeszcze gorąco

co robią szczęśliwe psy na wiosnę

2011-05-13T23:38:00.002+02:00

Szczęśliwe psy na wiosnę wpadają w amok kopania. To trudne dla ogrodnika. Kto wie, czy nie trudniejsze niż obserwowanie grządek porytych przez nornice. Tłumaczenie, że kopać nie wolno, rozmija się zazwyczaj z niepowstrzymywalnym pociągiem do grzebania w ziemi w poszukiwaniu gryzoni. Ciężko jest zabierać psu tak atrakcyjną zabawkę, wprowadzającą go w stan entuzjazmu...

wiosenna grzebiuszka

2011-05-13T22:57:00.001+02:00

Grzebiuszka, nie jedna, pewnie co najmniej kilka, mieszka sobie akurat na grządce, gdzie miały zamieszkać selery. Sadzonki przygotowane (niestety trochę za wcześnie, bo przed Zimną Zośką), chwasty wyrwane, trzeba wzruszyć ziemię, a tu zwierzę. Posługiwanie się motyką w bioróżnorodnym ogrodzie nie jest łatwe. Mało nie uszkodziłam grzebiuszki. Następne 15 minut spędziłam na obserwowaniu jej w oczekiwaniu na ruch. Boże, co za ulga... Ruszyła się wreszcie, pełznie. Uff, nóżki całe, zaczyna się zakopywać, jest okey. Muszę tylko bardziej uważać...

sikory

2011-05-13T22:21:00.001+02:00

Ta malutka modraszka cały kwiecień była niewidzialna, cicho jak duch przelatywała między liśćmi jabłoni, tak, liśćmi, ponieważ w tym roku jabłonka postanowiła nie kwitnąc. Nagle, w pierwszych dniach maja, zrobiło się jej, a właściwie ich, pełno. Teraz wiszą nieustannie na gałązkach sąsiednich drzew i wyłapują niewidzialne dla oka owady i gąsieniczki, potem lecą z bagażem do budki, z której dochodzi bardzo głośny wrzask ich dzieci. Na jednej jabłonce mamy więc modraszkę, z drugiej odzywają się pisklaki bogatki. Nie jest źle.

z okazji świąt wolności dla kur!

2011-04-22T12:35:00.000+02:00

Mam szczęście. Na Wielkanoc zjem jaja od kur "wolnochodzących", szczęśliwych, zdrowych, żerujących sobie o poranku na wałach, skubiących trawkę i połykających ślimaki. Czasem kupię jaja z dwójką... Trójkowych nie kupuję od dawna. Jeszcze wydrukuję plakat z kurą i powieszę go w widocznym miejscu, żeby zaburzyć sąsiadom ten niemożliwie powierzchowny kurczaczkowo-jajeczny nastrój.

po co komu kleszcze

2011-04-19T10:06:00.000+02:00

Już wiem, czemu na pewno służy obecność kleszczy. Matka Natura w nieskończonej mądrości umieściła różne stworzenia na drodze innych stworzeń w różnych środowiskach. I nie pomoże narzekanie, że komary to wielka pomyłka i nikomu nie są potrzebne do szczęścia. Oczywiście, że są potrzebne, tak jak potrzebne są kleszcze, meszki, gzy i ślepaki. Ale a propos kleszczy... Odkrycia dokonałam, słuchając porannych wiadomości. Informacja-ostrzeżenie brzmiała poważnie, by nie rzec histerycznie. Oczywiście wypowiadali się fachowcy, przypominając o wiosennym wysypie głodnych kleszczy, które przezimowawszy w trawie, wspinają się na krzaki i drzewa, żeby dopaść niewinne ofiary. Była mowa o boreliozie i zapaleniu opon mózgowych, co nigdy nie brzmi sympatycznie, ale... Jednocześnie przyszło mi do głowy, że obecność kleszczy w lesie i na łące może działać odstraszająco na jednostki, które i tak nie powinny się tam znaleźć, bo nie potrafią się właściwie zachować. Uświadomiłam sobie, że rokrocznie liczę na kleszcze... Liczę, że ich wysyp nastąpi w długi majowy weekend i rodzinki z głośno grającymi odbiornikami radiowymi, rozwrzeszczanymi dziećmi o zapędach niszczycielskich, mamusiami w szpilkach i tatusiami marzącymi o darmowym umyciu auta w rzece ZOSTANĄ w mieście. Tam jest dla nich bezpieczniej...

bociany

2011-04-18T22:46:00.001+02:00

Wszystkie, które zajmowały gniazda w naszej okolicy rok temu, wróciły do siebie. Fascynujące, są w Afryce rokrocznie i wracają. Pokonują tysiące kilometrów, wiedząc, że ich dom jest właśnie tu. Ten ze zdjęcia mieszka na wsi, dookoła ma morza pól, stawy i łąki. Szczęściarz. Ale do gniazda wróciła też para, która pomieszkuje w mieście, mając pod sobą bardzo ruchliwą ulicę. Rok temu w zgiełku pędzących ciężarówek wychowała troje młodych. Mam nadzieję, że i w tym roku lęgi będą udane. Bocianica najwyraźniej już coś wysiaduje...

cztery szpaki, jedna budka

2011-04-18T20:45:00.001+02:00

Najpierw pojawiły się na bzie. Trzy pilnowały, jeden podlatywał do budki. Potem niepostrzeżenie przesunęły się na drut... Dwa samce prześpiewywały się bardzo głośno, żaden nie próbował jednak siłą przepłoszyć rywala. Wreszcie przeleciały na modrzew. W dalszym ciągu nie dwa, lecz cztery... Teraz codziennie jeden z "bandy czworga" sprawdza co słychać w budce. Niestety, żadna z par nie zabiera się do budowy gniazda :( Może budka na zbyt otwartym terenie, wystawiona na drapieżniki? Może za dużo kotów w okolicy? Czekamy na zmianę zdania, marzy nam się wrzeszczący za oknem szpak...

świńska niedola

2011-04-14T15:51:00.000+02:00

"Kanadyjscy naukowcy porównywali dwa systemy utrzymania tuczników: na podłogach rusztowych oraz na głębokiej ściółce..."
Wyszło im, że koszty utrzymania chlewni rusztowych są niższe oraz że świnki tuczone na "ruszcie" są mniej otłuszczone niż te chowane na głębokiej ściółce. Nie zbadali tylko stopnia zadowolenia zwierząt z życia. Stopnia zadowolenia zwierząt utrzymujących duże ciało na małych raciczkach, wykrzywiających się bezlitośnie na rusztowych podłogach. Ohyda.

zawilce, fiołki i inne

2011-04-05T16:06:00.001+02:00

Zawilce kwitną jak szalone. Zajęły miejsce przebiśniegów i jeszcze trochę pocieszą oczy

Fiołki wpełzły na skalniak. Trudno byłoby jednak zaliczyć je do kategorii chwastów

już jest

2011-04-04T12:52:00.001+02:00

Wiosna nieodwołalnie. Odrobina prawdziwego ciepła i przyroda ożyła. Wrony noszą materiał i pilnują gniazd. Każdy drapieżnik jest na ich terenie niemile widziany. Jeden spacer i już widzę, że pogoniły pustułkę. Drugi spacer - tak długo prowokowały psa, odciągając go jak najdalej, aż zmęczony ustąpił.
Zeszłej wiosny młode sroki zrobiły na świerku piękne gniazdo, jak przystało na sroki z paradnym daszkiem. Potem okazało się, że gniazdo było na próbę, jaj nie złożyły. Jeszcze nie widać, czy w tym roku zrobią drugie podejście... W małym ogródku śpiewa bogatka, przy budce kręci się modra. Nie wiadomo, co z tego wyniknie. A bazie w międzyczasie zamieniły się w płaczące wierzby. Nim przyjdą święta, wszystkie zakwitną i nie będzie co włożyć do koszyka... Do koszyka, w którym wszystko powinno być prawdziwe, domowe, ogrodowe, naturalnie barwione. Precz z plastikowymi kurczakami i zającem w sreberku!

rzeczywiście wiosna

2011-04-01T11:49:00.001+02:00

Wszystko jeszcze szarobure, nieśmiałe, niedobudzone, tylko hiacynty najodważniejsze. Ich odpustowe kolory, szczególnie majtkowy róż :), ożywiają wczesnowiosenną martwotę.
Wzdłuż rzeki buszują grupy nielęgowych wron, autentycznie rozrabiają. Zaprzyjaźnione wrony jeszcze nie zbierają materiału na gniazdo, co dość zaskakujące, bo już przecież czas. Co roku widujemy je na bzach sąsiada. Skaczą wzdłuż gałązek, badając ich gibkość. Suche zgrabnie łamią i noszą do gniazda. Żaden szpak niestety nie zajrzał jeszcze do budki, sikory nie śpiewają, jakby nawet nie próbowały wyznaczać terytoriów, choć nieśmiało kręcą się przy niezasiedlonych jeszcze domkach... Zięba ratuje honor, śpiewa od zeszłego tygodnia. Przyleciał też kopciuszek. Bocianów w sąsiedztwie ani śladu... Jakieś oczekiwanie w przyrodzie. Dobrze że choć wstężyki pokazały się wśród roślin.

problemy natury recyklingowej

2011-03-08T15:28:00.000+01:00

Chciałabym, żeby ktoś przemyślał kwestię opakowań z materiałów łączonych. Przypominam sobie o tym za każdym razem, kiedy wyczerpuje się butla oliwy lub oleju. Biorę wtedy nóż i mozolnie wydłubuję ze szkła plastikowy lejek (zatyczkę). Chcę plastik umieścić z plastikiem, a szkło wrzucić do szkła. Choć nie wiadomo, po co się tak męczę, skoro rano przyjeżdża do wszystkich pojemników jedna ciężarówka... Lądują na niej plastik, szkło jasne i kolorowe :( No i o co tu chodzi?

sklepy zoologiczne, brrr

2011-03-08T12:25:00.000+01:00

Jesteśmy ze znajomymi w jednej z miejskich galerii handlowych. Zaglądamy do sklepu zoologicznego... Niby takie sympatyczne miejsce... Dla prawdziwych miłośników zwierząt sklep zoologiczny jest jednak miły w odbiorze TYLKO do poziomu karm, zabawek i kocio-psich posłań, potem zaczyna się koszmar. Rozumiemy zasady funkcjonowania i rolę, jaką spełniają ogrody zoologiczne. Nie da się tego jednak przełożyć na trzymanie w klatkach i terrariach chomików, świnek, myszy, szczurów, królików, żółwi, jaszczurek, węży, pająków, ptaków. Małe klatki, plastikowe kołowrotki, sztuczne karmy. Zwierzęta przekarmiane lub głodzone, zagłaskiwane, podduszane i bezlitośnie macane przez malutkich ludzi. Trzymane w zamknięciu nie dla własnego dobra, lecz dla niedobrze pojętej przyjemności właścicieli, tzw. opiekunów.
Patrzę na mamę, ciotkę lub starszą siostrę, która kupuje prezent dla malucha. Jest klatka, jest ściółka, jest kołowrotek i chomik zamknięty w tekturowym pudełku z małymi otworami. Ląduje prosto w torebce. Ledwo powstrzymuję się, żeby nie krzyknąć - niech go pani tam nie zamyka! Nie znajduję usprawiedliwienia dla takiej hodowli. Wolę chomika na polu, chomika, o którym zrobił film Wajrak, chomika, którego na żywo nie zobaczę, bo pewnie nigdy nie uda mi się go zaobserwować w naturze. A jednak wolę właśnie tego polskiego chomika niż syryjskiego, zamkniętego w pudełku, który całe swoje krótkie życie spędzi w klatce lub w wilgotnych łapkach opiekuna. Nienawidzę sklepów zoologicznych.

jabłonka

2011-03-06T22:42:00.001+01:00

W lutym, dokładnie tak jak trzeba, obcięliśmy jabłonce wilki. Prześwietlone gałęzie nadały drzewku lekkości i kształtu. Przy okazji jedna z wielu ptasich budek zmieniła położenie. Psy pomagały ludziom na swój własny sposób, szczególnie chętnie tarmosząc patyki i bawiąc się piłką...

dzwońce

2011-03-06T19:20:00.002+01:00

Choć powinny już powoli zajmować terytoria, jeszcze pojawiają się przy karmniku w stadzie. Dotąd, na spółkę z sikorami i mazurkami, zjadły 25 kg słonecznika...

Karmniki czasem uginają się pod ciężarem dzwońców

Gawrony radzą sobie, jak mogą. Najczęściej czekają, aż upuszczony przez dzwońce słonecznik sam wpadnie im do dziobów...

wiosna za progiem

2011-03-06T19:03:00.001+01:00

Zaczyna się... Spod zeszłorocznych liści wyszły przebiśniegi. Tylko one dają radę przetrzymać wciąż dający się we znaki, powracający nocami i rankami mróz. Krokusy ledwo wychynęły, ciemierniki nie zamierzają jeszcze kwitnąć, co więcej, liście mają zmarznięte i wysuszone. Bergenie wyglądają smutno i biednie. Jedna z laurowiśni znów nie przetrzymała zimy. Liczymy, że odbije z pędów, które w zimowym apogeum schowane były pod śniegiem. Przedwiosenne oczekiwanie. Przednówek...

ostatnia jesienna rzekotka

2011-03-06T18:43:00.000+01:00

Zanim zaspane płazy obudzą się tej wiosny, wspomnienie październikowej rzekotki...
Gdy po pierwszych jesiennych przymrozkach wyrzucaliśmy na kompost ostatnie werbeny, z jednej z doniczek wyskoczyła mi na rękę piękna, tłusta rzekotka. Zmarznięta, nieruchawa, spóźniona. Chyba zamierzała w donicy spędzic zimę.

Wyciągnęła się do słońca i przylgnęła do ciepłej ręki. Trzeba było jednak w miarę szybko ją ewakuowac i umieścic w potencjalnym, zimowym noclegowisku. Wylądowała na kompoście. Jeszcze przez moment łapała ostatnie promienie słońca, potem wpełzła pod liście selera. Jeśli szczęśliwie przezimowała, pokona drogę przez ogród do stawu i będzie się rozmnażac. Już niedługo...

królewna Fiona

2011-03-03T16:03:00.001+01:00

Fionie na chwilę stanęły uszy. Przez moment wyglądała jak prawdziwy mały wilczek, dziecko natury. Teraz jednak znów klapnęły i znów przypomina psa. Wciąż też ucieka przed swoją starszą koleżanką. Sabina udaje, że nie dostrzega intruza... Do momentu aż małe próbuje się do niej zbliżyć. Wtedy z głębi gardła dobiega głuche warczenie. To w dodatku warczenie zdesperowanego psa, którego ludzie nie dokarmiają już smakołykami, bo prawdopodobnie cierpi z powodu alergii skórnej... Z psami jak z dziećmi.

ekoterroryzm

2011-02-25T15:55:00.000+01:00

domowy zwierzyniec

2011-02-23T15:33:00.000+01:00

Fiona mieszka z nami dopiero pięć dni, a już wspina się i włazi wszędzie, skąd dochodzi ją interesujący zapach. Jak każdy szczeniak bryka na czterech łapkach, a dokładniej rzecz biorąc, bryka, jeśli jej starsza koleżanka jest akurat na spacerze... Od 5 dni staramy się pogodzić w domu dwie suki - małego i dużego onka... W starszej nie obudził się instynkt macierzyński, niestety. Chronimy młodsze, tłumaczymy starszej i marzymy o możliwości pozostawienia ich choć przez chwilę w tym samym pomieszczeniu. Na razie bez szans, w oczach Sabiny buzuje morderczy ogień. Trzeba moooorza cierpliwości...

zimowy zwierzyniec

2011-02-22T23:34:00.002+01:00

Nasi skrzydlaci goście czujnie penetrują teren w poszukiwaniu energetycznego pokarmu. Wrony uwielbiają orzechy. Żeby ułatwić im zadanie, rozgniatamy je lekko...
Wron trudno nie zauważyć. Są duże, odważne i robią całkiem sporo hałasu. Wróble i mazurki chowają się za to chętnie w gęstych krzakach. Są tam bezpieczne, nie dopadnie ich krogulec. Chwała wszystkim, którzy nie żałują im miejsca w swoich zaroślach i sadzą gęste żywopłoty. Jeśli je macie, będziecie mieć i wróblowate w ogrodzie :)

uroda zimy w mieście

2011-02-22T23:13:00.001+01:00

Drzewa owocowe w uśpieniu. Czekają na wiosnę

Tylko szadź potrafi zamienić miasto w baśniową przestrzeń.

Ta piękna daglezja jest młoda, ale rośnie już jakiś czas w tym miejscu. Niemcy przed wojną sadzili daglezje z upodobaniem, jest ich we Wrocławiu całkiem sporo. Delikatne, ale niskie temperatury znoszą dzielnie na polskim biegunie ciepła

wianki i skrzynki

2011-02-22T22:22:00.002+01:00

Wciąż zimno, na tyle zimno, że świąteczny wianek jeszcze wisi na oknie. Należało go zdjąć 2 lutego, ale cóż, inne zajęcia, kłopoty, potem znowu zimno. Przy okazji wianek jednak udowadnia, że tylko jodła może po 2 miesiącach pięknie wyglądać. Jeszcze chwila, niech powisi do odwilży, do momentu, aż w skrzynce pojawią się krokusy i narcyzy.

Skrzynka jest drewniana i radośnie zielona (precz z plastikiem!). Już nie ma w niej gałązek jodły, jeszcze nie pojawiły się kwiaty. Dominika wypuściła na rynek próbną serię skrzynek. Jedna z nich zimuje na moim parapecie, przechodząc test trwałości bejcy. Za chwilę pojawią się w niej wiosenne akcenty. Z czasem miejsce krokusów zajmą bratki i stokrotki. Gdy zrobi się naprawdę ciepło, bratki trzeba będzie zamienić np. na lobelie. Tylko niech już zrobi się wiosna...

pożegnanie zimy

2011-02-04T16:07:00.000+01:00

Dziś już 6 stopni, poranek prawie słoneczny, przebiśniegi "w blokach startowych"... I uczucie ulgi związane z nadzieją, że wiosna może tuż, tuż. Ogrodnik wie, że zima jest potrzebna, i wie, że rośliny muszą odpocząć, doczekanie wiosny staje się jednak bardzo trudne na przednówku. Im więcej słońca, im dłuższy dzień, tym większa niecierpliwość. W takich momentach przychodzi też jednak refleksja, że my, mieszkańcy Europy centralnej, tak naprawdę nie mamy pojęcia o ciężkich zimach, długich nocach i lodowatym wietrze. Prawdziwe oblicze zimy znają Skandynawowie...
Jak pisze nieoceniona Bodil:
"Tam, gdzie spędziłam dzieciństwo, w domu było równie gorąco, jak zimno na dworze. Drewniane ściany miały podwójną izolację - z trocin i z włókna karłatki, skrzynia na drewno była zawsze pełna brzozowych polan i smolnych szczap, a wszystkie szpary były uszczelnione. Im bardziej zawodził wiatr, im bardziej spadała temperatura na zewnątrz, tym przyjemniej było w cieple kuchni".
I o zimowej depresji Skandynawowie wiedzieli dużo wcześniej, zanim odkrył ją współczesny świat...
"Depresja, która ogarnia cię z nadejściem ciemności, i to uczucie, że nie masz przed sobą nic oprócz stu kilometrów świerkowego lasu [...]
Jesteś zupełnie sam wobec wszystkiego i wszystko jest przeciw tobie, i wszystko jest gigantyczne. Nieskończone i twarde jak diament. Rozgwieżdżone niebo, zorza polarna, wieczna zmarzlina, zamarznięte do głębi leśne jeziora. Granatowe wiosny. Nie ma nic bardziej niebieskiego niż wiosny w górach środkowej Norlandii, one są jak stal, szatkują zmysły i uśmiercają sen".
Czekają nas teraz przynajmniej dwa dni z wichurami, większość będzie narzekać na niepokój, jaki budzi wiatr, na chłód, wilgoć i niskie ciśnienie, na ciemność i niskie chmury. Mieszkańcy północnej Szwecji powiedzieliby jednak, że nie mamy pojęcia o wilgoci i chłodzie, tak samo jak nie mamy pojęcia o prawdziwej, wywołanej brakiem słońca depresji.

ptaki jeszcze głodne

2011-01-31T13:35:00.001+01:00

Słonecznik kosztuje niemało, ale co zrobić... Na zaprzestanie karmienia, jeśli się je raz zaczęło, jest wciąż stanowczo za wcześnie. Głodne mazurki i wróble czekają, stale przylatują sikory. I tylko dzwońce zaczynają się przeganiać, jakby wyczuły już wiosnę i zaczynały wyznaczać granice terytoriów...

sąsiedzi, stare drzewa i sowy...

2011-01-31T13:21:00.001+01:00

Stare drzewa są piękne, są źródłem pokarmu, miejscem do gniazdowania, miejscem schronienia. Dobrze, że nie można ich tak po prostu wyciąć... Stary świerk rosnący w ogródku sąsiadów traktowany jest przez nich z szacunkiem, mimo że zacienia okna, mimo że nic nie chce pod nim rosnąć, nawet bluszcz. Skaczą po nim sikorki, przeganiają się wrony, wreszcie ma jeszcze inną, cudowną tajemnicę - sypiają na nim sowy uszate. A my, jeśli mamy szczęście, widzimy je z okna :) Dlatego będziemy bronić tego drzewa własnym ciałem, jak Enty...

kamil durczok o "ekoszachrajstwie"...

2011-01-31T12:58:00.001+01:00

http://www.polskatimes.pl/komentarze/362101,polskie-gory-tona-w-zalewie-ekoszachrajstwa,id,t.html
"garstka ekoszaleńców, życiowych popaprańców i nieudaczników"... Takich "argumentów" używa dziennikarz, komentując wszystkie możliwe, przeszłe, teraźniejsze i przyszłe, akcje protestacyjne dotyczące ochrony przyrody w polskich górach. Nie mniej emocjonalnie brzmi hasło - "wsie zamierają"... Gdyby użył konkretnych argumentów... Gdyby nie uległ pokusie, której regularnie ulegają felietoniści, pokusie epatowania lekkim stylem, językiem nasyconym kolokwializmami. Niby ten specjalny gatunek dziennikarski rządzi się swoimi prawami, niby po to jest felieton, żeby było kontrowersyjnie, prowokatorsko, lekko i emocjonalnie, ale w emocjach Kamila Durczoka za dużo gwiazdorstwa, a za mało troski o stan rzeczy... Czekam z niecierpliwości na komentarz z odpowiedzią pracowników jakiejkolwiek organizacji ochrony przyrody, komentarz odwołujący się do argumentów natury prawnej.

13 lutego - marsze protestatycyjne - stop przemocy!

2011-01-28T14:10:00.000+01:00

akcja poszukiwania oprawców psa Kuby

2011-01-28T14:04:00.000+01:00

sąsiedzi, winobluszcze i drzewa, czyli płaszczyzna porozumienia

2011-01-27T11:40:00.001+01:00

Żaden ogród nie jest samotną wyspą, jest elementem przestrzeni, a przestrzeń najczęściej mocno wykracza poza ów element, w który mamy prawo ingerować. W tej sytuacji nie pozostaje nic innego, jak próbować zaprzyjaźnić się z sąsiadami i znaleźć z nimi płaszczyznę porozumienia w temacie dostosowywania ogródka do potrzeb realizacji hasła środowiskowej różnorodności. Negocjacje roślinno-zwierzęce to w układach sąsiedzkich temat-rzeka. Jednym z wątków tematycznych są bardzo często pnącza...
Jeśli wasza ściana łączy się ze ścianą sąsiadów, a wasze pnącze nie ma żadnych problemów ze wzrostem, przyjdzie i tak moment, w którym trzeba będzie dogadać się, kto czyści rynny, kto obcina pędy, które mają szansę przeszkadzać. Zanim dojdzie do ewentualnych nieporozumień, warto uświadomić nieuświadomionych, że nie ma nic piękniejszego niż czerwone liście winobluszczu trójklapowego jesienią, że winobluszcz pięciolistkowy rośnie jak szatan i błyskawicznie pokryje ścianę, wyciągając z niej nadmiar wilgoci, że nie jest siedliskiem "robactwa", lecz miejscem do życia - żerowania, gniazdowania, schronienia - dla wielu gatunków. Podobnie stare, duże drzewa. Jeśli są w sąsiedztwie, zagwarantują obecność wielu ptaków, nie wspominając o radośnie skaczących kunach... Na szczęście nasi sąsiedzi kochają swojego świerka i hołubią winobluszcz. Dzięki temu wspólnie cieszyliśmy się np. obserwowaniem odpoczywających na świerku sów uszatych :) ale o tym później...

podstawowa zasada ekologii

2011-01-27T10:42:00.001+01:00

http://www.gandalf.com.pl/b/obserwujemy-ptaki/

Planując założenie ogrodu lub dostosowując ogród do warunków, jakie powinno spełniać miejsce przyjazne zwierzętom, musimy trzymać się podstawowej zasady ekologii - "stworzenie różnorodnych warunków środowiskowych umożliwia życie dużej liczbie gatunków". A "rozmaitość gatunków jest nie tylko skutkiem, ale również przyczyną istnienia różnorodnych warunków środowiskowych" (Michael Lohmann, Obserwujemy ptaki, Wyd. Delta, ISBN 83-7175-507-4).
Przekładając tę zasadę na planowanie ogrodu, należy uzbroić się w cierpliwość, a następnie w pierwszej kolejności przeprowadzić inwentaryzację. Nie każdy ma to szczęście, że wchodzi w posiadanie ziemi, na której rosną na przykład stare grusze, śliwki renklody czy węgierki, nie wspominając o starych odmianach jabłoni, dębach, sosnach, świerkach itd. Inaczej podejdzie więc do tematu właściciel gołej działki, ziemi Mordor, która zostaje najczęściej po zakończeniu prac budowlanych, a inaczej właściciel przedwojennej willi ze stuletnim ogrodem. Nam zdarzyło się ścierać z różnorodną rzeczywistością... Z jednej strony sadzić krzewy na trawniku świeżo oddanego osiedla, przekopując się przez warstwę gruzu ;//, z drugiej strony czerpać radość z wiosennych kwiatów bardzo starej jabłoni w poniemieckim, miejskim ogródku. No i bez względu na to, gdzie się znaleźliśmy, zawsze przynajmniej próbowaliśmy wejść w porozumienie z sąsiadami...

"Mazowsze. Płasko, daleko..."

2011-01-26T12:02:00.001+01:00

Mazowsze, pola, Wisła. Nic nie wygląda już tak jak u Baczyńskiego. Krajobraz monotonny w swojej uniformizacji, w swojej monokulturze. Pola już nie z pszenicą. Sady jak okiem sięgnąć. Ale to już unijne sady, pod rząd, pod sznurek. Drzewka tej samej wysokości, tej samej wielkości, jednakowo równo przycięte. I opryski, opryski, jeszcze raz opryski. Między sadami kwadratowe domy, wybetonowane podwórka, chyba żeby sterylniej było. A na podwórkach miniaturowe kojce, metr na metr, tam przypięte łańcuchami do dziurawych bud psy, wiecznie ujadające, smutne, rzucające się na boki w swojej miniaturowej rzeczywistości. Mazowiecka wieś. Rzeczywiście wciąż płasko i daleko, ale też przepotwornie brzydko, brudno i porażająco smutno...

historia majowego bukietu

2011-01-14T15:28:00.002+01:00

Ogrodnik lubi przycinać, nie lubi wycinać. I przychodzą takie momenty w życiu, kiedy przyjemność przycinania można dodatkowo połączyć z przyjemnością komponowania w imię idei stworzenia okolicznościowego bukietu. Ten miał być lekki, jasny i radosny, docelowo konwaliowy. Tak się jednak złożyło, że powstawał pod koniec maja, kiedy konwalie już zbrązowiały, kaliny się osypały, a kokoryczki przestały wyglądać świeżo. Trzeba było ogarnąć twórczo przestrzeń ogrodową i wspomóc się różami z kwiaciarni, bo na ogrodowe było z kolei za wcześnie. Bukiet powstawał w procesie prób i błędów, a wyjąwszy rzeczone kwiaciarniane róże, składał się tylko i wyłącznie z roślin ogrodowych...

Istotną rolę odegrało parzydło leśne. Jego świeże, ledwo rozwinięte kwiaty składały się na kremowe kiście, nadające wiązance lekkości

Z kremowym parzydłem współgrał dziki bez - biały, aromatyczny, gęsty. Różowym różom towarzyszyła bladoróżowa żurawka

Zaskakująco elegancko wypadły stulone kwiatostany tawuły japońskiej...

Zielone liście pełniły funkcję wypełniająco-okalającą. Kokoryczka, barwinek wielkokwiatowy, mięta piperita i okrągłolistna dawały tło kwiatom. Liście funkii i bergenii spajały i porządkowały całość, nadawały kształt bukietowi. Nieoczekiwanie bardzo dekoracyjne okazały się gałązki irgi z delikatnymi różowymi kwiatami. W dodatku nie bały się braku wody, lecz do końca uroczystości trzymały prosto

niebieski w ogrodzie

2011-01-10T15:50:00.000+01:00

Gdy w ogrodzie łachy brudnego śniegu, za wcześnie jeszcze na cięcie drzew i krzewów, za wcześnie na przebiśniegi, a pierwsza pośniegowo-mrozowa inwentaryzacja już wypadła źle, bo przynajmniej jedna laurowiśnia mocno zbrązowiała, jest czas na śródzimowe planowanie i wspomnienie kolorowego lata. Tym razem niech będzie to wspomnienie czysto niebieskie...

Niebieski agapant z tłem w postaci kwiatów clematisu (wśród kokornakowych liści) zimuje teraz spokojnie w piwnicy. Na pewno nie grozi mu przemarznięcie, prędzej gnicie, jeśli odwilż zakończy się podejściem wód gruntowych i zalaniem podpiwniczonej części budynku gospodarczego. Odwilż to dobry czas na przewietrzenie go. Niestety już jesienna inwentaryzacja wykazała, że znów potrzebne będzie przesadzenie, co w przypadku tej dużej rośliny wymaga odrobiny wysiłku...

Budleja jest bardzo delikatnym krzewem, wymarza tak często, że mniej odpornych zmusza do poddania się i przestawienia na odporniejsze gatunki. Czy przetrwała, dowiemy się, gdy przyjdzie prawdziwa wiosna, bo "motyli krzew" dość późno daje oznaki życia

Zrobić sobie w Polsce Prowansję nie jest łatwo. Lawenda źle znosi mroźne zimy, mokre wiosny i deszczowe lato. Po zeszłorocznej zimie zostało nam jej niewiele. Była to jednak dobra okazja do odświeżenia lawendowej grządki i posadzenia młodych, silnych roślin, tym razem odmiany odporniejszej na wymarzanie, kwitnącej późno, ale za to dłużej

karmniki w środku zimy

2011-01-09T15:29:00.002+01:00

Dzwońce i mazurki gorzej radzą sobie z wybieraniem ziarenek słonecznika z siatki od sikorek. No ale nic dziwnego, w końcu sikorki należą do dziuplaków...

Przyszła odwilż. W karmniku ruch nieco mniejszy. Dzwońce i mazurki wciąż na posterunku, zaglądają sikorki, ale grubodzioby najwyraźniej mają w bród innego pożywienia, bo przestały przychodzić. Nie wpadają też z wizytą kowaliki. Kosy zajęły się owocami ognika szkarłatnego, które dotąd schowane były pod śniegiem. Za to szpaki do tego stopnia poczuły wiosnę, że zaglądają już do nowej budki... Ogrodowo-przydomowi stołownicy zjedli już co najmniej 20 kg słonecznika, dodajmy - drobnego słonecznika - bo grubsze ziarna klinują się w siatkowych karmnikach. Zimującym w kraju pojedynczym kosom i szpakom na razie wystarcza owoców ligustru, winobluszczu, berberysu. Wykładanymi dla nich jabłkami, jak dotąd, pożywiają się głównie gawrony i kawki. Dokarmiając ptaki od lat, zaobserwowaliśmy też pewną prawidłowość... Gawrony co roku zaskakują nas swoją ponadprzeciętną inteligencją, kiedy z dużej odległości przylatują na bezbłędnie rozpoznaną słoninę, lekceważąco reagując na rzucany chwilę wcześniej (suchy, pszenny, nigdy żytni!) chleb. Jak z wysokości odległych drzew rozróżniają pokarm? Wiedzą, co lepsze i bardziej sycące. Gdyby jeszcze ludzie wiedzieli, czym i jak dokarmiać ptaki, żeby im nie szkodzić...

fajna i niefajna tradycja

2011-01-03T00:38:00.000+01:00

Kompot z suszu jest naprawdę dobry. Orzechy są cudowne, makowiec jest boski, a pierniki pachnące. To dobre oblicze tradycji. Żywy karp w sklepie to barbarzyństwo, wycinane tysiącami choinki to bezsens, zrywane z drzew jemioły to zabierane ptakom pożywienie - to niedobre oblicze tradycji. Kto powiedział, że tradycja z racji bycia tradycją musi byc dobra? Słuszna? Piękna? Nie musi, skoro bywa obrzydliwa, bezsensowna, głupia. Dlatego w zeszłym roku zerwałam z tradycją świerkowo-jodłowej choinki. Zrobiłam nam choinkę z drzewka szczęścia. Jest całoroczna, latem mieszka w ogrodzie, łatwo ją podlac i nie zajmuje na parapecie zbyt dużo miejsca... I nie cierpi, bo nikt jej nie wycina ani nie wyrywa z korzeniami, pakując do zbyt ciasnej doniczki. Jest fajna. Hm, no i te głupie światełka ;/ plastikowe, chińskie. Zdjęłam je szybko, żeby nie przypalic listków od ciepłych żarówek. Jeśli już koniecznie światełka, to niech sobie wiszą na oknie ;p

pakujemy prezenty

2010-12-22T12:21:00.000+01:00

Ogród przez cały rok przynosi dary, a my przez cały rok przyjmujemy je, gromadzimy, przechowując i konserwując na różne sposoby. Wreszcie przychodzi grudzień, a w grudniu pakowanie prezentów - ogrodowych prezentów. Do przezroczystych woreczków z namaszczeniem wkładamy suszoną miętę... Zbierana w sierpniowe upały w pewnym sensie nie straciła na urodzie. Pakujemy estragon, pachnący upojnie. Większość obdarowywanych osób dopiero w tym momencie odkrywa urodę tego zioła i dowiaduje się, jaki ma pokrój (bo w niczym nie przypomina ono zmielonej sklepowej mieszanki). Pakujemy suszoną bazylię i cząber, seler i pietruszkę. Za chwilę spakujemy też dyniowe ciasteczka, oczywiście z naszej dyni. Ogród będzie żył w zimowych wspomnieniach...

"jeszcze żywy karp"

2010-12-22T11:40:00.000+01:00

Skończyliśmy z kupowaniem żywych karpi w sklepie 20 lat temu. Za czasów PRL-u na szczęście nie było plastikowych torebek. Ale co z tego? I tak mało kto stał w kolejce po karpia z wanną pod pachą... No dobrze, braliśmy wiaderka. Karpie pływały w wannie tydzień. Przez ten czas nikt się w domu nie kąpał... Dziś nie do wyobrażenia. Siedziało się za to w łazience na podłodze i rozmawiało z rybami, głaskało je, wsadzając łapy pod wodę. Wymienialiśmy wodę kilka razy, dotlenialiśmy ją. Stawaliśmy na uszach, żeby karpiom było dobrze. A w wigilię Wigilii ojciec rodziny zamykał się nocą w kuchni i sprawiał ryby. Zawsze chodziło o oszczędzenie dzieciom widoku krwi i drgającego rybiego ciała. Aż któregoś roku... Spłakałam się jak bóbr, a poirytowany ojciec (który nigdy nie lubił świątecznej rzezi) powiedział - "Koniec! Róbcie, co chcecie. Ja już ryb nie zabijam". W tych okolicznościach rozstaliśmy z ideą kupowania żywych karpi.
Przed świętami unikam supermarketów, uciekam przed widokiem basenów z kłębiącą się rybą i plastikowych siatek, w których karpie duszą się w niemym cierpieniu. Nienawidzę tego tak bardzo, że tracę apetyt na święta. Dlatego podpisuję się pod akcją Klubu Gaja i dlatego podpisałam się pod mailem do Głównego Lekarza Weterynarii.

"mąki? ile zabierze"

2010-12-15T13:27:00.000+01:00

Babcia Aguśki zwykła mawiać - "mąki daj, dziecko, ile zabierze". Kiedyś myślałam, no i co teraz, jak mam to, u licha, zastosować w praktyce?! Dziś cytuję z niesłabnącą przyjemnością i satysfakcją. Powtarzam też z lubością cytat z mojej Mamy-Babci - "Madziuniu, słychać cukier?". Tak, Mamo, słychać. Będzie słychać cukier w Twoich śliżykach, bo choć dziś robimy je sami, powtarzamy to, czego nauczyliśmy się od Ciebie. No i mąki daję do śliżyków tyle, ile zabierze...
Właściwie to nie wiem, jak Mama robiła śliżyki, nigdy nie podała dokładnego przepisu... Może u niej w rodzinnym domu robiła je gosposia? Nie pamiętam, żeby prababcia Kotowiczowa stała przy kuchni. Ale pamiętam ją już przecież na ziemiach odzyskanych, nie wiem, jaki dom i jaką kuchnię zostawiła na Wileńszczyźnie. Wiem tylko, że masę makiełkową do śliżyków Mama robiła mniej słodką niż my dzisiaj. Może dlatego, że trudniej było w pewnym momencie o miód? Kiedy makiełki gęstniały z zimna na balkonie, Mama, zanim podała je na świąteczny stół, podlewała gorącą wodą. Choć lata bywały bardzo chude, nie pamiętam, żeby brakowało w nich rodzynek czy orzechów, z czasem doszły migdały, a dziś miód tylko i wyłącznie z zaprzyjaźnionej pasieki zza płota...

dobry lukier to biały lukier

2010-12-15T12:53:00.000+01:00

Śnieg pada, stosy piernikowe rosną...

Najładniejsze aniołki i serducha znajdą swoje miejsce na choince, powieszone na rafii, pachnące nie mniej intensywnie od drzewka

Dobry lukier to biały lukier. Słodki, gęsty i pachnący cytryną. Zapytała mnie przyjaciółka - "ile dajesz cukru na jedno białko?". Odpowiedziałam - "ile zabierze" :))

pierniki

2010-12-13T14:34:00.001+01:00

Pierniki to tradycja, nie zwykłe ciastko, lecz ideologia. Ich przedświąteczna produkcja w ilościach hurtowych obliczona jest zawsze nie na wspólne jedzenie, lecz przeżywanie, bo kluczem do piernikowej tradycji jest spotykanie się.

Pieczenie wpisuje się w czas magiczny, w rytm biologiczny i następowanie po sobie pór roku. Jest nieodłączną częścią świąt. Ba, jest lepsze niż święta, bo nie łączy się ani z nadmierną konsumpcją ani z nerwowym składaniem życzeń. Bo pierniki szykuje się i piecze w gronie najbliższych znajomych, celebrując każdą czynność i snując przy tym pouczające opowieści z życia wzięte. To ceremonia magiczna, zaklinanie urodzaju i zamykanie miłosnych listów w pachnące paczki.

Zaczynianie ciasta łączy się z intensywnym próbowaniem, wdychaniem aromatu i dosypywaniem przypraw. A to więcej goździków, a to cynamonu, jeszcze jedna szczypta gałki, trochę więcej kardamonu i jeszcze więcej imbiru. Kakao dla czekoladowego koloru. Zagniecione ciasto musi odpocząć w lodówce, porządnie zmarznąć, zanim urośnie w piekarniku. Wycinanie to już czysta zabawa. Im więcej kształtów, tym więcej radości - gwiazdy betlejemskie, choinki, serca i dzwonki; skarpety, niedźwiedzie, wiewiórki i zające, owce i ślimaki.

Cały dom przechodzi piernikowym aromatem, ocieplając wnętrze, wypędzając złe duchy, uzdrawiając nastrój. Jak za dawnych czasów kobiety zbierają się, by podtrzymać więzy wspólnoty. Jak przy wspólnym siekaniu kapusty, jak przy darciu pierza. Tylko tło muzyczne już inne i śpiewy nie takie, ale przesłanie podobne.
Upieczone pierniki są skromne, na razie bardzo twarde. Czas na lukrowanie. Porządny lukier, nie smutno szary, przygotowuje się na bazie białka, śnieżną biel zapewnia dodatek cytryny.

Lukrowanie wymaga cierpliwości, kształtuje charakter, wymaga precyzji. Pomaziać pierniczka można i byle jak, ale nie o to chodzi w tej sztuce magicznej. Ciastka polecą potem w paczkach do przyjaciół, zostaną zawieszone na choince, znajdą się na stole wigilijnym, przypominając o wspólnie spędzonych godzinach i niosąc nadzieję na lepszy rok, na częstsze spotkania, na więcej szczęścia, na jeszcze więcej wspólnego przeżywania. Za rok znajdziemy pierniki w jakiejś zapomnianej puszcze. I będą smakowały jeszcze lepiej :)

karmnik tradycyjny

2010-12-13T13:32:00.001+01:00

Urocze, małe karmniki, które nie straszą swoim wyglądem tak jak plastikowe, powycinane butelki, to interesujące pole doświadczalne dla dokarmiaczy. Wielkość klasycznego domku z daszkiem nie jest bowiem przypadkowa i jednoznacznie określa rozmiar, a co za tym idzie, gatunek odwiedzających karmnik ptaków. Zazwyczaj domek obliczony jest na małych lokatorów. Jego mocno opadający daszek dodatkowo ogranicza liczbę odwiedzających. Taki właśnie karmnik z małym wejściem i wyjściem jest idealny dla sikorek i mazurków. Bogatki, modraszki i sikory ubogie są w nim zazwyczaj pierwsze, zaraz po porannym uzupełnieniu porcji słonecznika przylatują na zwiady. Lotem koszącym dolatują do otaczających karmnik drzew. Nawołują się, obserwując uważnie okolicę. Potem pojedynczo lub parami wskakują do wnętrza, porywają ziarenka i powtórnie lądują na drzewie, żeby w spokoju je łupać. Mazurki to przy nich brudasy i pieniacze. Tłoczą się w karmniku, naskakując na siebie nawzajem, łuskają ziarna na miejscu, sporą część strącając przy okazji na ziemię. Oczywiście nic straconego. To, co zrzucą, zjedzą potem same lub ubiegną je w tym czekające na swoją porcję gawrony. Tak czy inaczej starczy dla wszystkich.
Jeszcze większy rozgardiasz robią w karmniku dzwońce, wrzeszcząc, przepychając się, zrzucając ziarno. Ponieważ zimują stadnie, przylatują sporymi grupami. Spadają na karmnik jak szarańcza i jak szarańcza podnoszą się, kiedy je coś przestraszy. Jeśli do zimowej jadłodajni przylecą grubodzioby (na które czekamy zawsze z niecierpliwością), w karmniku robi się pusto. Te przepiękne ptaszydła z bardzo mocnymi dziobami potrafią z nich robić pożytek, nie tylko łuskając ziarno. Z premedytacją tłuką konkurentów i zazwyczaj pozostają na placu boju same. Jeden karmnik - jeden grubodziób :)
Równie zgrabne i czyste jak sikory są za to kowaliki. Wpadają do karmnika, zabierają kilka ziaren i błyskawicznie znikają na drzewie, nie czyniąc przy tym hałasu. Sójki i dzięcioły do małego karmnika się nie zmieszczą, więc nie stanowią konkurencji dla mniejszych od siebie. Do mazurków, sikor i dzwońców dołączają za to czasem głodne zięby i czyże. Szpaków, które nie odleciały, i szukających owoców kosów nie skusi słonecznik, chętnie wpadną za to na jabłka. A gawrony na pyszną, tłustą słoninę...

świąteczne przygotowania

2010-12-10T15:50:00.000+01:00

Hobbici mieli bardzo "ekologiczny" pomysł na prezenty, puszczali dalej w obieg podarki nietrafione. Dominikanie przed świętami urządzają jarmark, na który przynieść można wszystko - książki, szale, kapelusze, biżuterię, szkatułki, świąteczne ozdoby... Dobrze jest nie dać się porwać szałowi zakupów, lecz odwrotnie - rozdawać. A ozdoby przygotować, grzebiąc w domowej makulaturze...

choinki nadziei

2010-12-10T15:20:00.002+01:00

Fundacja Arka po raz kolejny prowadzi akcję "Choinki Nadziei". "Polega ona na przygotowaniu świątecznego programu artystycznego, który przedstawiony będzie później w domu opieki społecznej, a którego głównym elementem jest wręczenie pensjonariuszom instytucji naturalnej, pięknie ustrojonej choinki. Drzewka szkoły mogą otrzymać od lokalnego nadleśnictwa dzięki naszej współpracy z Lasami Państwowymi".
Akcję rozpoczął happening w wigilię św. Andrzeja. Organizatorzy wraz z młodzieżą ubrali doniczkową choinkę w naturalne ozdoby. Idea piękna i godna rozpropagowania, choć przecież nie nowa, bo próby przyzwyczajenia Polaków do kupowania drzewek mających szansę wrócić do natury rozpoczęto co najmniej 10 lat temu.

W naszym przypadku tradycja świąteczna od 15 lat polega na kupowaniu drzewek w doniczkach, ubieraniu ich w pierniki, jabłka, drewniane ozdoby i uroczystym sadzeniu wiosną w ogrodzie. Świerki serbskie, kłujące, srebrne, jodły kalifornijskie i kaukaskie, ostrokrzewy, tuje i jałowce pospolite - wszystkie te rośliny mieszkały kiedyś w salonie, później na werandzie i balkonie, żeby wiosną znaleźć się w ogrodzie i rosnąć do nieba przez kolejne lata. Kupić, podlewać, nie wystawiać na mróz, a przy pierwszym powiewie wiosny sadzić - nie jest to jednak takie proste, jakby się wydawało... Prawie każdy, kto decyduje się na drzewko z definicji mniejsze, bo trudno zmieścić w przeciętnym domu wielką donicę, bo mało kogo stać na roślinę za 500 zł, bo nie każdy ma do obsadzenia hektary trawnika itd., oczekuje towaru uczciwie wyprodukowanego. Nie każdy ogrodnik oferuje taki towar. Wielu ma w ofercie drzewka z choinkowych plantacji w ostatniej chwili brutalnie wykopywane z gleby, z systemem korzeniowym za pomocą szpadla dopasowywanym do wielkości doniczki... Te choinki, mimo starannego podlewania, żyją krótko i nie mają najmniejszych szans na ponowne przyjęcie się w ogrodzie. Ich "ekologiczność" jest zaledwie pozorna i niezorientowanego klienta doprowadzić może do frustracji. Problem jednak również w tym, że niektórym pozory te zupełnie nie przeszkadzają, a doniczka ukrywająca kompletnie zniszczony system korzeniowy jest dla nich tylko rodzajem ułatwienia, zwalniającym pana domu od sadowienia choinki w stojaku lub wiadrze...
Lata muszą jeszcze upłynąć, długie lata, żeby ukonstytuowała się nowa tradycja polegająca na kupowaniu bądź wypożyczaniu zdrowych i gotowych przyjąć się drzewek.

wstęp do dokarmiania

2010-11-26T15:50:00.000+01:00

Mazurki, dzwońce i synogarlica otworzyły już sezon karmnikowy

Zimowy ogród z szaroburą trawą, bezlistnymi krzewami, bez kwiatów zaczęły już ożywiać ptaki. Sikorki od dawna penetrowały drzewa, zaglądając pod korę, teraz na słonecznik skusiły się również mazurki i pierwsze zimujące w stadach dzwońce. Co sikorka i kowalik zgrabnie porwą z karmnika, to mazurki i dzwońce rozrzucą, żeby potem pieczołowicie wyzbierać. Przy okazji załapią się też synogarlice, które będą wkrótce najłatwiejszym karmnikowym celem dla jastrzębia (nie żałujemy mu tego posiłku...). W drugiej turze przyjdą gawrony, kawki i wrona siwa. Im nie pożałujemy białego chleba i słoniny. Liczymy, że i tej zimy trafią do nas z czasem grubodzioby, jemiołuszki i głodne kosy, którym będziemy kłaść jabłka. Na razie trwają dopiero przymiarki...

Krukowate, inteligentne ponad miarę, zanim zaczną zbierać to, co spadnie, usiłują zawsze rozbroić karmnik...

Żeby dzięciołom utrudnić zadanie, zdarzało się nam wiązać słoninę na bindki...

zwolnij, zwierzę na drodze

2010-11-25T13:50:00.000+01:00

WWF Polska rozpoczął akcję mającą na celu ochronę dzikich zwierząt na polskich drogach. Giną na nich nie tylko lisy i jeże, także większe drapieżniki - nawet wilki i rysie (!), nie wspominając o sarnach, które żerują w leśnych rowach lub przechodzą z pola na pole. Kto jeździ po zmroku, nie raz widzi świecące w ciemnościach oczy lub błyskające bielą lisie kity. Znacznie trudniej zauważyć przekraczającego drogę jeża... Jest mały, szarobury, ledwo widoczny. Często przekracza jezdnię w miejscach o naprawdę natężonym ruchu. Jeże nie mają lekkiego życia. Zbieram je regularnie z jezdni, przenoszę z chodników, kiedy kręcą się w kółko, bo znów napotkały na swojej drodze płot lub betonowe ogrodzenie, ponieważ znakomita większość ludzi namiętnie grodzi swoje posiadłości, odcinając się od świata zewnętrznego dokumentnie. Zastanawia mnie zawsze, jak to jest, że tylu posiadaczy ziemskich, rzekomo szukając w domu z ogrodem kontaktu z naturą, tak szybko betonuje swoje podjazdy i robi podmurówki w ogrodzeniach... Siatki dzielą świat. Jeże w tych warunkach nie mają szans.

malina z dziką różą

2010-11-23T13:03:00.000+01:00

Słoiczki z sokami stoją w rzędach, na baczność, czekają na prawdziwą zimę. Korniszony domowe, ogórki w zalewie musztardowej, pomidorki koktajlowe w zalewie własnej, patisony w occie, grzybki w zalewie, maliny, jeżyny, jagody... Dotąd jednak ciepły listopad skutecznie powstrzymywał nas przed sięganiem po przetwory. Bo jeszcze za wcześnie, bo do świąt daleko, bo wciąż niezłe pomidory, bo piękne brokuły. No i zamiast otworzyć słoik z ogrodowymi malinami w cukrze, sięgnęliśmy po, zdawałoby się, zachęcająco wyglądający sok o nazwie "Malina z dziką różą", w dodatku rzekomo bez konserwantów. Jak nie wielkie, lecz bezbrzeżne było moje rozczarowanie, gdy okazało się, że to wcale nie sok, lecz syrop, i nie malinowy, lecz "o smaku malinowo-różanym"... Co więcej, okazało się, że głównie na bazie cukru, wody i zagęszczonego soku z aronii! Zgadza się, niby nikt nie usiłował mnie oszukać, bo znalazłam listę składników na opakowaniu. Tylko że za późno... No ale zdobyłam nową wiedzę. Wiem, że "malina z dziką różą" składa się przede wszystkim z aronii, i że nie spróbuję już "żurawiny" ani syropu z "imbiru z goździkami", bo może się okazać, że ich bazowym składnikiem są buraczki. Dlaczego? Bo mają dobry kolor i są tańsze.

otulina dla gęsi

2010-11-23T11:27:00.001+01:00

Gęsi (Anser Anser na pierwszym planie) w obiektywie Grzegorza Zieleńca

Myśląc o rozstrzeliwanych w imię pseudonaukowych teorii łosiach na bagnach biebrzańskich, nie zapominam o gęsiach w Dolinie Baryczy... Okres polowań na nie trwa w zachodniej Polsce od 15 sierpnia do 31 stycznia. To wystarczająco długo, żeby myśliwi zdążyli strzelać i do "naszych" gęgaw, które potrafią przy dobrej pogodzie zwlekać z odlotem, jak i do przylatujących jesienią i zimujących w Polsce zbożówek. Kto raz widział, jak wygląda polowanie na gęsi, nigdy tego nie zapomni. Gęsi nocujące na stawie na terenie rezerwatu zrywają się stadnie i lecą na żerowiska. W momencie podrywania do lotu napotykają ścianę śrutu ze strzelb myśliwych stojących na granicy z rezerwatem. Ponownie siadają na wodę i znów usiłują przebić się przez strzelających. Wśród nich są postrzelone, które nie zginą od razu, lecz mając potrzaskane skrzydła, z czasem umrą z głodu, zimna lub (chyba w najlepszym przypadku) zjedzone przez drapieżniki. Tej rzezi nie sposób powstrzymać inaczej jak planując, a następnie realizując stworzenie odpowiednio szerokiej otuliny dla rezerwatu. Można jeszcze trzymać kciuki i mieć nadzieję, że gęsi będą nocować w głębi rezerwatu. Zawsze jednak będzie je można znaleźć już poza rezerwatem na żerowiskach...
W Dolinie Baryczy potrafi zimować od 10 do 30 tysięcy gęsi. Wśród przeważającej liczby zbożówek można znaleźć też rzadsze - białoczelne, małe, krótkodziobe, bernikle. Szukają u nas bezpiecznego zimowiska. W tym samym czasie gęgawy zimują na wybrzeżach Morza Śródziemnego, w Tunezji, Algierii, Hiszpanii, na południu Włoch. Tam również nie są zupełnie bezpieczne. Wiosną podejmą wysiłek i wrócą do Doliny, żeby wychować młode. Również wiosną kilkutysięczne stada zbożówek będą na stawach oszałamiającym gęganiem sygnalizować gotowość powrotu do siebie. To jedno z najbardziej ekscytujących przeżyć - zobaczyć taki właśnie spektakl, nawołujących się, żywych gęsi...

białostocka rzeź niewiniątek

2010-11-22T11:12:00.000+01:00

Pracownica Uniwersytetu Łódzkiego wysłała w świat maila z prośbą o pomoc w powstrzymaniu odstrzału łosi w otulinie Biebrzańskiego Parku Narodowego. Odstrzału do celów naukowych...
Rzeź nad Biebrzą trwa już od paru dni. Członkowie PZŁ odstrzelili 40 osobników. A wszystko to za zgodą Ministerstwa Ochrony Środowiska (które wydało zgodę na odstrzał 90 osobników do końca listopada), wbrew sprzeciwowi Rady Biebrzańskiego Parku Narodowego. Do realizowanego grantu, którego pomysłodawcą jest pracownik Zakładu Zoologii Kręgowców Uniwersytetu Białostockiego, potrzebna jest podobno tylko mała próbka tkanki/krwi, a nie cały martwy łoś... Co tam jeden... 90 martwych łosi...
Odbudowa populacji łosia trwała 10 lat. Od 2 lat tysiące turystów i przyrodników może obserwować dorodne samce ze ścieżek edukacyjnych, w pobliże których te ufne zwierzęta podchodzą.
Łosie, których jeszcze nie odstrzelono, można ocalić od bezsensowej śmierci, podpisując petycję dostępną pod adresem - http://www.petycje.pl/petycja/6032/%C5%81oz_-_moratorium.html
Można również zasygnalizować swój sprzeciw, wysyłając protest na adres: departament.ochrony.przyrody@mos.gov.pl

PS
Jak to jest możliwe, że Ministerstwo wydało zgodę na nieuzasadniony odstrzał? Pierwszorzędne pytanie brzmi jednak, KTO zatwierdził pomysł na prowadzenie badań naukowych kosztem życia zwierząt, których populację z takim trudem odbudowano? KIM jest biolog, który w celach badawczych tak swobodnie przelewa krew? Co to za nauka...
Dziwne to miasto Białystok...

owczarki w potrzebie

2010-11-17T13:01:00.000+01:00

Sabina była owczarkiem w potrzebie. W jakimś sensie jest nim do dziś. Miała to szczęście, że we właściwym momencie trafiła do bezpiecznego, ciepłego domu tymczasowego. Swojej opiekunce od razu położyła głowę na kolanach, pełna ufności i wiary w lepsze jutro. Zanim trafiła w nasze ręce, zaznała ciepła. Kiedy biorąc ją, zafundowaliśmy suni kolejną zmianę w życiu, kolejny stres, czuliśmy autentyczny ból. Bo jak tu wytłumaczyć przestraszonemu psu, że będzie lepiej, że będzie kochana, że zastanie w nowym domu posłanie i pełną miskę, będzie chodzić na długie spacery, nie zabraknie jej rąk do głaskania... Które z nas odczuwało większą tremę, nie wiadomo. Sabina przejechała do nowego domu 500 km, przez całą drogę nie pisnąwszy ani razu. Nie umiała wejść po schodach, a może raczej bała się klatki schodowej i stopni prowadzących w nieznane. Pierwsze zejście przez korytarz piwniczny na podwórko nie było łatwe, przydatna okazała się kiełbasa i otwarte szeroko drzwi. Na gotowanego kurczaka wysiadaliśmy też z samochodu, kiedy pierwszy raz przejechała się innym niż znane jej autem. Ale kiedy dziś, zaledwie po niecałych dwóch miesiącach, zaglądamy sobie w oczy, Sabina ma w nich już widoczne radosne iskierki. Zaczyna wierzyć, że jej los się odwrócił i że to wszystko dzieje się naprawdę.

ptasia stołówka jesienią

2010-11-14T11:09:00.001+01:00

Za oknem pogoda wiosenna. Wyjątkowo ciepły listopad... Na dokarmianie jeszcze za wcześnie, na razie ptaki świetnie radzą sobie same. Odkąd sikory zjadły ostatnie ziarna słoneczników, trwają jednak ptasie przymiarki. Pojawiają się pierwsi przelotni goście. Na kalinę przyleciało już stado jemiołuszek, na razie tylko popróbować owoców. To miłe, bo kalina wcale nie należy do ulubionych roślin ptasich gości. Jest wyjątkowo urodziwa, na wiosnę ubrana na biało, jesienią ugina się od czerwonych, błyszczących owoców. Zimującym u nas kosom wcale się jednak nie spieszy do jej konsumowania. Plują owocami kaliny kwiczoły, głodne, zabłąkane szpaki też zabierają się za nią w ostateczności. Dużo większym powodzeniem cieszą się owoce ognika szkarłatnego, berberysów, irgi i rokitnika. Również głogu, który nam jeszcze nie zaowocował, i róży, która smakuje wszystkim. Na szczęście tego roku nie można narzekać na urodzaj. Co prawda jarzębina z powodu chwilowej na naszym terenie suszy pierwsza zrzuciła wszystkie owoce, ale pozostałe drzewa i krzewy mają jeszcze dużo do zaoferowania.

Ognik szkarłatny w całej swojej krasie

Irga (horyzontalis) zrzuciła już liście, a jej owoce będą dostępne dla ptaków tak długo, jak długo nie spadnie śnieg. Potem gruba pokrywa uniemożliwi dostanie się do nich

Na tle zielonych świerków owoce rokitnika są jeszcze bardziej pomarańczowe

Piękne, lecz najwyraźniej niesmaczne owoce kaliny

wykopki

2010-11-09T15:49:00.000+01:00

Jesienne wykopki są cudowną porą, czasem ogrodowej pełni, bogactwa, intensywnego zapachu i smaku. To czas pełnego ekscytacji pośpiechu. Trzeba zdążyć przed przymrozkami, przygotować piwnicę, piasek, pojemniki, obciąć nać, usunąć nadmiar ziemi... Trzeba w ostatniej chwili jeszcze płukać, siekać i suszyć, obcinać i mrozić. No i trzeba żegnać się ze świeżymi dyniowatymi, aż do następnego sezonu.

Na pierwszy ogień idzie marchew. Oto chwila prawdy... Dopiero kiedy wykopuje się już wszystko, wiadomo, ile zdążyły zjeść nornice. Tak właśnie wygląda naturalny produkt, czasami jest po prostu nadgryziony, krzywy, z pięcioma korzeniami, czasem z robakiem... Ta ekologiczna marchewka jest tysiąc razy bardziej urodziwa od swojej "sklepowej" koleżanki. Unia Europejska miałaby z pewnością sporo do powiedzenia w temacie braku regularności kształtu. Zresztą ciężko tę marchew potem skrobać, jeśli zamiast jednego solidnego pala składa się na nią pięć bezkształtnych ogonków. Ale ma smak! Jest zdrowa i jest nasza własna, uratowana przed suszą, przed turkuciem podjadkiem, jedyna w swoim rodzaju.

Większą frajdę daje wykopywanie selerów, szczególnie jeśli wiosną (jak w tym roku) nie było suszy i ich wielkość można uznać za satysfakcjonującą. Po tych gigantycznych głowach znać urodzaj. Silnie aromatyczną nać można jeszcze suszyć przy piecu, korzenie wrzucić na kompost, a bulwy korzeniowe oczyścić wstępnie z ziemi. Nać pietruszki lepiej sprawdza się w wersji mrożonej, choć to już pewnie kwestia indywidualnych preferencji. Koper posiany w sierpniu zdążył pięknie wyrosnąć, teraz, zanim zetnie go porządny przymrozek, wystarczy drobniutko posiekać, ugnieść w pojemniku i buch do zamrażalnika. Będzie w sam raz do ziemniaków, w dłuuuugie, zimowe popołudnia.

jesienny winobluszcz

2010-11-09T00:15:00.000+01:00

Liście winobluszczu pięciolistkowego opadły już wszystkie. Trójklapowy miał je jeszcze przed chwilą. Przebarwiły się na czerwono i grzały ściany kolorem. Wystarczyła jedna chłodniejsza niedziela, piątkowy wiatr i po wszystkim. Zostały nagie łodygi, plątanina pędów. To idealny moment do czyszczenia rynien i wycinania martwych końcówek. Na wiosnę pąki nabrzmieją stosunkowo szybko i zabraknie czasu na prewencyjne cięcia. Teraz łatwo oddzielić martwe, kruche pędy od zdrowych, silnych przyrostów. A z przyrostami i zdrewniałymi łodygami winobluszczu nie ma żartów... Weszły, a właściwie niepostrzeżenie wpełzły pod dach, wspięły się po ścianach, zwisają nad drzwiami, prawie rozsadziły rynny. Po cichu owinęły pompę, zawisły na srebrnym świerku. Trzeba ciąć więc bez litości i ograniczać pole działania, choć żal, zawsze żal, bo nic tak nie cieszy ogrodnika jak rozrost... (wyjąwszy oczywiście rozrost perzu czy podagrycznika). Ucięte martwe gałązki wzbogacą kompost, zdrowe pędy pewnie do wiosny zdążą się ukorzenić. Siła tego pnącza zawsze zaskakuje.

ogród Filifionkowy

2010-11-05T15:27:00.000+01:00

Późną jesienią ogród, mimo wysiłków ogrodnika, by do ostatniej chwili zachować jakiś kolor i artystyczny nieład, zaczyna wyglądać jak klasyczny, pusty ogród Filifionki...
"W ogrodzeniu sterczały spiczaste kołki, furtka była zamknięta, ogród całkiem pusty. Sznury do rozwieszania bielizny zostały schowane, drzewo na opał zniknęło. Nie było hamaka ani mebli ogrodowych. Nic z tego uroczego nieporządku, jaki zwykle w lecie panuje wokół domu, ani grabi, ani wiadra, ani zapomnianego kapelusza czy miseczki z mlekiem dla kota, nic z tych wszystkich swojskich rzeczy, które czekają na następny dzień i czynią dom przyjaźnie otwartym i zamieszkanym. Filifionka wiedziała, że nadeszła jesień, i zamknęła się w środku"...
Bo tak właśnie robią Filifionki jesienią, zamykają się w domu i zabierają do sprzątania, choć tak naprawdę potrzebę porządkowania czują zawsze. Późnojesienny ogrodnik ma w szybko zapadających ciemnościach jeszcze jedno wyjście... Może zabrać się do gotowania i powoli zacząć myśleć o dokarmianiu ptaków i szykowaniu się do świąt...

jesienna "martwa" natura

2010-11-05T13:33:00.000+01:00

Jest co najmniej kilka sposobów na utrwalenie jesiennych zbiorów, na przeprowadzenie ich kolorowo przez białą zimę. Można w słoikach, w skrzynkach, ale można i na papierze...

Dolina Muminków w listopadzie

2010-11-05T12:26:00.000+01:00

"Spokojne przechodzenie jesieni w zimę wcale nie jest przykrym okresem. Zabezpiecza się wtedy różne rzeczy, gromadzi się i chowa jak największą ilość zapasów. Przyjemnie jest zebrać wszystko, co się ma, tuż przy sobie, możliwie najbliżej, zmagazynować swoje ciepło i myśli i skryć się w głębokiej dziurze, w samiutkim środku, tam gdzie bezpiecznie, gdzie można bronić tego, co ważne i cenne, i swoje własne. A potem niech sobie sztormy, ziąb i ciemności przychodzą, kiedy chcą. Niech się tłuką o ściany szukając po omacku wejścia, i tak go nie znajdą, bo wszystko jest zamknięte, a w środku siedzi ten, kto był przezorny, siedzi i śmieje się, zadowolony z ciepła i samotności".
Nikt nie ma do powiedzenia o zimnie i ciemnościach tyle, ile Skandynawowie. Tylko oni znają prawdziwą siłę lodowatego wiatru i ból związany z brakiem światła słonecznego. Może dlatego "Dolina Muminków w listopadzie", jedna z najbardziej melancholijnych części cyklu Tove Jansson, jest tak przekonująca. Tym bardziej przekonująca, kiedy się do niej dorośnie...
W środku mrocznej jesieni mały Homek Toft, który mieszka w dziobie łodzi przykrytej brezentem, marzy codziennie o Dolinie Muminków. Przed zaśnięciem wędruje w wyobraźni po ogrodzie Muminków, widzi wysoką trawę kładącą się pod podmuchem ciepłego wiatru, gracowane ścieżki, plamy słoneczne, jabłonie okryte białym kwiatem. Widzi hamak niedbale rozwieszony i trociny przed drewutnią, rabaty z piwoniami i skąpaną w porannym słońcu werandę. Jeśli uda mu się nie zasnąć przed czasem, widzi jeszcze esencję Muminkowego ciepła... "Tylko jeden jedyny raz mignął mu jej pyszczek w drzwiach wejściowych, okrągły, przyjazny pyszczek. Cała Mama Muminka była zresztą okrągła, tak jak mamy powinny być".
Kiedy postanawia wreszcie zasmakować i dotknąć tego ciepła, ogrzać się tej zimnej jesieni w Dolinie, nie zastanie rodziny Muminków w domu. Każde stworzenie, które będzie szukało schronienia przed zimą, rozczaruje się brakiem źródła ciepła. Paszczak będzie nawet zaskoczony wyglądem ogrodu, który zapamiętał tylko w letniej szacie. Potem zrobią, co mogą, żeby sobie brak ciepła związany z jesienią i brakiem rodziny Muminków jakoś zrekompensować.
Żeby dobrze wczuć się w klimat, listopadową Dolinę Muminków nie tylko należy przeczytać w listopadzie. Trzeba jeszcze zapalić boczną lampkę i spuścić zasłony, oddzielając się od wieczornego chłodu za oknem. Potem należy poklepać poduszkę we flanelowej poszewce, układając ją wygodnie, zaparzyć sobie w filiżance mocnej herbaty, dodać miodu z zaprzyjaźnionej pasieki i plasterek cytryny. Tak przygotowanym można już wejść się w świat jesiennej Doliny i ogrodu z bezlistnymi drzewami.

czy Sabina to dziewczyna?

2010-11-03T15:41:00.000+01:00

Sabina pojawiła się w naszym ogrodzie i w życiu 5 tygodni temu. Dopiero zaczynamy się siebie uczyć, rozpoznajemy swoje traumy i zaszłości, pracujemy nad zagojeniem ran, których źródeł nie znamy. Jest cudownie delikatną dziewczyną. Stąpa cicho jak duch, skacze jak sarna. Prawie nie wydaje z siebie dźwięków. Może ktoś kiedyś karał ją i uciszał? Pracujemy więc powoli nad przekonaniem jej do siebie i udowodnieniem, że warto się otworzyć, że już można okazywać radość, że szczekanie jest wręcz mile widziane.
Sabina uczy się ogrodu. Odkrywa bogactwo świata zwierzęcego. Lubi gonić wszystko, co się rusza. Wrony i mazurki, nornice i lisy. Obserwuje sikorki skubiące resztki nasion słonecznika, słucha przelatujących nad głową żurawi. Słyszy ich klangor, ale nie kojarzy jeszcze dźwięku ze skrzydlatą postacią.
Powoli ćwiczymy chodzenie ścieżkami, wyznaczamy tereny pod ochroną, czyli świeżo zagrabione grządki. Bawimy się w rzucanie patyków i odkrywamy ich różnorodność. Te miękkie, prawie spróchniałe, są idealne do zgryzienia. Twardsze, świeże mają fajną korę nadającą się do zrywania, a najlepsze są patyki brzozowe, lekkie i poręczne, takie, co daleko lecą. A to właśnie tygrysy lubią najbardziej...

magiczna nalewka

2010-11-02T16:01:00.000+01:00

Na przełomie pór roku i przełomie czasów magicznych zachorować najłatwiej. A że przeziębienie leczone i nieleczone trwa tyle samo, nie opłaca się faszerować lekami. Chyba że są to leki domowego wyrobu... Sok z kapusty kiszonej dobrze podprawionej marchewką i kminkiem, sok z ogórków, mleko z miodem, mleko z miodem i czosnkiem, mleko z miodem, czosnkiem i cebulą... Same rarytasy ;) Kto jednak nie jest skłonny leczyć się mlekiem, może zawsze wybrać przyjemniejszą wersję przeziębieniowego antidotum, np. nalewkę z czarnego bzu. Z tą nalewką powinno się postępować jak z jemiołą. Jeśli jemioła nie ma stracić magicznych właściwości, powinno się ją zerwać osobiście, ściąć, wspinając na drzewo. Choć, nawiasem mówiąc, nie ma to większego sensu, bo można połamać drzewo i zupełnie niepotrzebnie zabrać pokarm głodnym jemiołuszkom. Odradzam więc wspinanie się na drzewa w celu zerwania krzaczka jemioły. Czarny bez to jednak zupełnie inna para kaloszy...
Owoce należy zrywać w momencie, kiedy są bardzo mocno dojrzałe, ale jeszcze niepomarszczone i niezarażone pleśnią. Najlepiej wybrać miejsce oddalone od drogi. Lepiej nie trzymać ich po zbiorze zbyt długo, tylko szybko umyć, przebrać i oskubać. Zrywanie owoców z szypułek jest mozolne, chyba równie mozolne jak skubanie agrestu i porzeczek... Czynność z gatunku uspokajających lub przeciwnie - nużąco-denerwujących. Gotowanie wywaru składającego się z owoców zasypanych cukrem, wody, białego wina, kory cynamonu i laski wanilii należy już do przyjemności. W większości przepisów jest też mowa o soku z połowy cytryny. Kto nie przepada za naprawdę mocnym aromatem wanilii, powinien zmodyfikować nieco recepturę, dając połowę laski wanilii, za to sok z całej cytryny, ale to już kwestia indywidualnych upodobań i zdolności do eksperymentowania. Nalewka powinna leżakować w ciemnościach przynajmniej 2 miesiące. Moja właśnie dojrzała... Jest pyszna, pachnie soczystym bzem i myślę, że ma działanie magiczne.

Zagrożone migrujące ptaki!

2010-10-20T10:50:00.000+02:00

Na Cyprze trwa proceder łapania i mordowania migrujących ptaków. Teraz, kiedy ptaki podejmują kolosalny wysiłek, aby pokonać tysiące kilometrów w drodze na zimowiska, kiedy my przygotowujemy się do zimy, gromadząc nasiona i czyszcząc karmniki, na Cyprze giną między innymi "nasze" bociany smażone i zjadane...
Komu los ptaków nie jest obojętny, proszę, niech podpisze petycję.
To nie jest zagłuszanie sumienia. Petycje wielokrotnie przynoszą efekt. Przy okazji proponuję też bojkot Cypru jako miejsca odpoczynku :(

Bezpośredni link do petycji: http://www.komitee.de/en/protest/protestmail-cyprus
Eva Stets
Greckie Stowarzyszenie Ornitologiczne (HOS)

seler, the best

2010-10-15T11:49:00.000+02:00

Co roku, sadząc selery, zastanawiam się, czy tym razem również osiągną gigantyczne rozmiary, czy może więcej będą miały naci niż objętości korzenia. Kocham selery. Bo są piękne, bo silne, bo smaczne, aromatyczne. Nic nie przebije aromatu selera, no, może czasem łodyga lubczyku zapachnie równie intensywnie. I tak jak nie wyobrażam sobie rosołu bez lubczyku, tak nie widzę możliwości ugotowania jakiejkolwiek zupy bez dodatku selera (no, do owocowej bym go nie dodała, ale do dyniowej już tak...). Pean na cześć selera napisała ostatnio Magda Gessler... (korzeń nad korzenie...)
Studiując w jej felietonie przepis na domową, polską sałatkę warzywną z selerem w roli głównej, skonstatowałam, że i u mnie na Boże Narodzenie celebrowało się krojenie warzyw, pilnowało proporcji, dodawało odrobinę musztardy, czasem ucierało domowy majonez. Seler rzeczywiście odgrywał w tej sałatce rolę istotną, ale występował w więcej niż jednej wersji. Ważne było bardzo, żeby po pierwsze wszystkie składniki posiekać niesłychanie drobno (bez tego Mama-Babcia uznałaby produkt za wielce nieudany), a następnie na etapie doprawiania dodać duuuużo dobrze wysuszonej i porządnie w ciepłych dłoniach zmielonej naci selera. Bez niej, bez tego obłędnie aromatycznego puchu selerowego, sałatka była i jest niepełna. A jak się do tego mają fabryczne mieszanki zwane ziołami do sałatek? Nijak, oj, nijak. Po prostu, seler jest the best.

jesienne inspiracje

2010-10-12T10:21:00.000+02:00

Kabaczki, cukinie i dynie krzyżują się między sobą bez opamiętania. W wyniku tych krzyżówek na kompoście dojrzewają czasem owoce dyniowatych nieprzypominające do końca roślin macierzystych, ale za to niezwykle urodziwe :)

Kalina jest jesienią aż ciężka od owoców. Są większe i bardziej błyszczące niż jagody jarzębinowe, ale za to chyba niezbyt smaczne, bo zimą zjadane są przez ptaki w ostateczności

Nic tak jesienią nie rozświetla ogrodu jak rudbekie. Z pola walki schodzą ostatnie. Kiedy nawet aksamitki polegną w starciu z przymrozkiem, rudbekie jeszcze świecą...

pożegnania jesieni ciąg dalszy

2010-10-11T13:23:00.000+02:00

No i jak tu wierzyć prognozom... Chłód nas zaskoczył. Jeszcze wieczorem pieczołowicie szorowało się selery, pozbawiając je resztek ziemi, płukało nać z piasku i szykowało do suszenia. Jeszcze sikory szalały w słonecznikach a ostatnie motyle wieszały się na kwiatach fioletowej werbeny. Wykopana marchew piętrzyła się w skrzynkach, pies tarzał na skoszonym trawniku. Jeszcze w sobotę pachniało ziemią i świeżym obornikiem czekającym na przekopanie. A już w niedzielę przyszedł przymrozek i ściął wszystko. Pierwsza, jak zwykle, zwinęła się nasturcja, nie wytrzymały dziwaczki i cynie. Z trudem przetrwały rudbekie. Ostatnie pędy kabaczków i cukinii położyły się jak mokre szmaty na grządkach. Ku powszechnej radości biały koper uległ w promieniach słońca rozmrożeniu i na powrót stał się zielony. Oczywiście bez szwanku wyszła pietruszka, silne, kochane, zdrowe warzywo. Wytrzymały tymianek i rozmaryn, nie dała się szałwia. Niestety, trzeba było pożegnać się z doniczkowym coleusem. W szopie wylądowały fuksje, na dworze pozostały agapanty. Zanim ruszymy ich ciężkie donice, poczekamy na prawdziwe ochłodzenie. Winobluszcz pięciolistkowy przy lada trąceniu zaczął zrzucać liście. Przed końcem tygodnia opadnie pewnie całkowicie. Zostanie kłębowisko nagich pędów na płocie. Ależ zrobi się pusto... Żal. Przechodzimy do drugiej fazy jesieni, tej brązowej, ze skopaną w ostrej skibie ziemią.

pożegnanie jesieni

2010-10-08T15:51:00.000+02:00

Kończy się już chyba czas prawdziwków, zaczyna era opieniek. Noce coraz zimniejsze, dni coraz krótsze. Zbieramy jeszcze za płotem zajączki (w sam raz na jajecznicę), rozglądamy się za podgrzybkami, ale nie liczymy na żniwa prawdziwkowe. Nastaje czas bigosów, grzybków marynowanych, naleśników z grzybami i postnych zup grzybowych. Czas sałatek po żydowsku, z cebulą i ziemniakami, i sałatek warzywnych z własnych selerów, marchwi i pietruchy. Czas mrożenia natki i suszenia liści, a za moment rozpalimy z łętów ogniska i będziemy piekli ziemniaki w popiele...

le serpent

2010-10-08T12:22:00.000+02:00

Ten zaskroniec nie zdążył uciec przede mną od razu, chwilę więc popozował. Był chyba zbyt ciężki. Zastałam go na granicy grządki truskawkowej, w ciepłej, skoszonej trawie. Od spodu grzała go energia procesów gnilnych, z góry słońce, a w środku połknięte jakiś czas temu zwierzątko. Trudno powiedzieć, jaka ofiara wylądowała w paszczy zaskrońca, może mysz, a może ropucha. Musiał ją już długo trawić, skoro przewędrowała prawie na koniec jego pięknie zwiniętego ciała. Przez chwilę wydawało mi się, że niemal stęknie, zanim ruszy się z trawy, ale nic z tego. Monsieur le serpent nie miał najmniejszych problemów z ucieczką. Patrząc na niego, miałam przed oczami rysunek Małego Księcia... Węża boa, który połknął słonia. Ten wąż miał w sobie coś duuuużo mniejszego, ale wyglądał nie mniej fascynująco. Piękny, gładki, suchy, aż miało się ochotę go dotknąć. Nie chciałam jednak przeszkadzać. Mam tylko nadzieję, że była to samica, i że zdążyła tego lata złożyć w kompoście odpowiednio dużo jaj, z których wykluło się dużo "sznurówek". Niech bezpiecznie przezimuje i zdrowa obudzi się na wiosnę.

wstężyki, winniczki i inne

2010-10-05T15:58:00.000+02:00

Postanowiłam nie czekać na pierwsze przymrozki i pozbyć się części niepomiernie rozplenionej nasturcji. Robiąc porządki, odkryłam wilgotne kryjówki, w których wygodnie bytowały sobie grupy wstężyków i pokaźnych rozmiarów winniczki. Wtedy właśnie przyszło mi do głowy, że nie rozumiem, skąd bierze się niechęć sporej części ogrodników do niewinnych wstężyków. Rozumiem, pomrowy. Pomrowy to nie kremówki. NIKT nie lubi pomrowów, bo są bardzo żerne. Walczę z nimi humanitarnie. Zbieram, wrzucam na kompost, mając nadzieję, że przynajmniej przez chwilę tam zostaną, a przede wszystkim eliminuję ich ulubione rośliny. Gorzej jeśli ich ulubione rośliny pokrywają się z moimi ulubionymi. Wtedy walczę, wysadzając co cenniejsze okazy z miejsc półcienistych w nieco bardziej nasłonecznione. Pogodziłam się, że zjadły kopytnika, no trudno, zbyt chętnie chrupią hortensje. To już gorzej... Rzucają się z impetem na funkie, co mnie bardzo boli, ale pracuję nad znalezieniem odmiany o mniej smacznych liściach... Za to fuksje nie interesują ich wcale, nie jedzą bergenii, całkowicie ignorują żurawkę :)
Między pomrowami kręcą się śliczne, kolorowe wstężyki, które podobno żywią się martwą materią roślinną. Nie wiem tego na pewno, nie jestem biologiem... Skąd jednak pomysł, że to wstężyki winne są ogrodowych spustoszeń? Nigdy nie widziałam wstężyka jedzącego świeżą roślinę. Kibicuję im więc i głaszczę moje winniczki. Przynajmniej w tym ogrodzie nikt nie będzie próbował ich jeść.

ogródek przydomowy

2010-09-29T21:49:00.000+02:00

Zdjęcia: Hania Tomasiewicz-Aleksy

Kiedy nie mogę szaleć na grządkach, wychodzę pogłaskać swój ogródek przydomowy. Pogłaskać to najlepsze słowo oddające sens rozmowy z rozmarynami i mirtem. Bo z rozmarynem nie można inaczej rozmawiać, jak tylko głaszcząc go. Ciepło dłoni uwalnia aromat rośliny. Ja i ona łączymy się na chwilę.
Co roku "ratuję" jednego rozmaryna, koniecznie supermarketowego. Wypłonionego, w mikroskopijnej doniczce, zagłodzonego i ususzonego. Zabieram go ze sklepu, uwalniając od koszmarnego, sztucznego światła, przesadzam, podlewam i umieszczam w ogródku przydomowym, na małym stole, obok innych letników spędzających mile czas na dworze aż do pierwszych przymrozków. Potem przeprowadzam wszystkie doniczki na werandę, do zimowego ogródka. I czekamy razem na wiosnę...

przeloty i migracje

2010-09-23T15:36:00.000+02:00

Czytam właśnie, że Tanzania planuje budowę dwupasmowej drogi przecinającej park narodowy Serengeti. Sfinansować inwestycję ma rząd Chin. Przerażające. Zniszczywszy środowisko u siebie, Chińczycy sięgają dalej w poszukiwaniu miejsc wydobycia surowców naturalnych. Kruchy ekosystem zagrożony, droga wielkich migracji przecięta drogą szybkiego ruchu i siatką... Na szczęście wielkie przyrodnicze autorytety już się w sprawę zaangażowały. A kto zaangażuje się w lokalną sprawę przelotów gęsi?
Co roku jesienią słyszę wystrzały i trzymam kciuki za gęsie rodziny, do których dla rozrywki strzelają myśliwi. Lecą kluczami rodzime gęgawy, pojawiają się na przelotach zbożówki, szukające bardziej gościnnych miejsc na przeczekanie zimy. Co może być bardziej ekscytującego od wsłuchiwania się nocą w gęganie niewidzialnego klucza dzikich gęsi. W deszczu, śniegu, ciemnościach znajdują drogę. Lecą całe rodziny. Mężowie i żony - samce i samice związane ze sobą na całe życie. Każdego roku walczą o przetrwanie. Rywalizują o najatrakcyjniejsze miejsca lęgowe. Wychowują młode, prowadząc je w rządku przez drogę, ochraniając przed głodnym bielikiem, ucząc szczypania trawy na grobli. Potem, bywa, wiodą je wprost pod lufy strzelb myśliwskich. W ich przypadku myśliwi nie mogą się nawet tłumaczyć strzelaniem prewencyjnym w celu utrzymania populacji na bezpiecznym poziomie. Wystarczająco dobrze radzą sobie z tym lisy i dziki. Strzelają więc tylko i wyłącznie dla rozrywki. Trzymam kciuki za Serengeti i trzymam kciuki za przetrwanie tej jesieni kolejnych pokoleń gęsich rodzin.